Loving Annabelle
|
................................................. //FILMDRAMA/ROMANTIEK// Regie: Katherine Brooks Met: Diane Gaidry, Erin Kelly en Laura Breckenridge Recensie: Anne Chlosta .................................................
|
 |
Een gemiste kans Het leven op een meisjesschool is geen pretje. Dat geldt niet alleen voor de scholieres, maar ook voor Simone, hun lerares poëzie. Simone is nooit losgekomen van de school, die wordt geleid door haar tante, en koestert bovendien een liefde in haar hart, waarover ze het nooit met iemand heeft kunnen hebben. Op een dag komt de rebelse en stoere senatorendochter Annabelle bij Simone in de klas. Vanaf dat moment is niets meer hetzelfde. Annabelle daagt Simone uit, provoceert haar, en maakt door haar gedrag veel meer bij Simone los dan haar lief is. De relatie met haar vriend Michael komt steeds meer onder druk te staan, wanneer Simone realiseert dat ze tegen beter weten in en tegen haar eigen wil verliefd op Annabelle is geworden. Een gevoel van liefde, waarvan ze dacht dat ze nooit meer zou meemaken. En daarmee beginnen de problemen pas echt. Loving Annabelle van regisseuse Katherine Brooks is een film die op zijn sterkst is wanneer er wordt gezwegen. Dan doen de soms erg krachtige en bij vlagen zelfs poëtische beelden hun werk en word je meegenomen door de sfeervolle muziek. Op die momenten krijgt de film ineens een subtiele kracht en vertaalt het gevoel, dat tussen de lerares en haar scholiere ontstaat, zich op prachtige wijze naar beeld. Helaas lukt het de film niet om dit niveau vast te houden. Het spel van de actrices, met name van hoofdrolspeelster Diane Gaidry, ligt er zo dik bovenop dat ik elke emotie al vanaf mijlenver zag aankomen. Het was zelfs zo duidelijk dat ik op een gegeven moment bijna moest lachen om de continue wanhoopsrimpel op het voorhoofd van de hoofdrolspeelster. Het is allemaal heel goed bedoeld, en dat voel je bij elke scene, maar daardoor is het helaas ook zo glashelder dat er weinig meer te gissen overblijft. Ook de spanning en chemie, die tussen de twee vrouwen zou moeten ontstaan, is voor mij niet voelbaar. Hun spel verzandt in tergend lange, heel erg gemeende blikken en afgewende hoofden en komt daardoor steeds net niet bij me binnen. De regisseuse helpt zichzelf ook niet door erg abrupt te knippen in haar verhaal dat daardoor steeds meer gaat voelen als een afrafeling van emotionele piekmomenten. Zo maakt Simone het op het ene moment op een erg pijnlijke manier uit met haar vriend Michael en staat ze scenes later alweer vredig met hem op de dansvloer te walsen. Dat doet afbreuk aan de emotioneel geladen momenten en zorgt algemeen voor een ongeloofwaardige indruk. Als de regisseuse zichzelf en de film meer tijd had gegund dan de 79 minuten, die de film nu duurt, had er wellicht een prachtig, gevoelig en uitgewerkt liefdesverhaal uit kunnen komen. Nu krijg je als kijker de kans niet eens om echt betrokken te raken bij de personages en voelt het alsof je vanaf grote afstand naar mensen zit te kijken die een probleem hebben. Erg jammer, want volgens mij had het er wel ingezeten. Een gemiste kans. |
