The Gymnast
|
................................................. //FILMDRAMA/ROMANTIEK// Regie: Ned Farr Met: Dreya Weber, Addie Yungmee en John Lee Ames Recensie: Anne Chlosta .................................................
|
 |
Even volhouden dus, tot aan het bittere eind. Het is de moeite waard Twee vrouwen. De een blond en gespierd, de ander Aziatisch en sensueel. Samen hoog boven in de lucht, dansend met lange banen zijdeachtige stof. Kan het veelbelovender? Ned Farr vertelt in zijn film The Gymnast het verhaal van de gewezen turnkampioene Jane (what’s in a name...), wier carrière door een ongeluk werd beëindigd. Nu zit ze met een onbevredigende baan en een al net zo onbevredigende man diepongelukkig te zijn. Totdat ze aan een cursus aerial dancing begint. Het is geen turnen, maar het komt wel in de buurt. En als ze dan ook nog eens medecursiste Serena (what’s in...dat dus) ontmoet, komen er ineens gevoelens los die Jane al heel lang niet meer heeft gehad. Ze probeert het weg te stoppen, maar wanneer de twee vrouwen de kans krijgen om hun act uit te bouwen tot een heuse show in Las Vegas, moet Jane haar gevoelens voor Serena onder ogen zien. Werd ik door deze film meegenomen naar een andere wereld? Valt mee. Werd ik geraakt of verrast door het verhaal? Valt ook mee. Was ik onder de indruk van het spel? Valt tegen. Waarom vind ik The Gymnast dan toch goed? Een coming-of-age-verhaal als dit staat of valt met de hoofdpersoon. In dit geval moest dat een vrouw zijn die zowel kon acteren als ook fysiek overtuigend iemand kon neerzetten en tevens iemand die geobsedeerd is door haar conditie. Het laatste is helemaal gelukt, ik geloof het volledig. Het acteerwerk van de hoofdrolspeelster daarentegen overtuigt mij totaal niet. Het is houterig, ingestudeerd en doet heel weinig met me. Dat geldt ook voor de chemie tussen Jane en Serena. Ik zie dat de maker me wil vertellen dat er iets is tussen deze twee vrouwen. Maar ik voel het niet. Dat heeft aan de ene kant dus te maken met het acteerwerk, al is tegenspeelster Serena veel beter bezig. Aan de andere kant ligt het er ook aan dat ik vaak niet weet naar wie ik nu moet kijken. Dat schept verwarring over wier verhaal dit nu eigenlijk is. Gaat het om Jane, die eindelijk durft te zijn wie ze is, of gaat het om Serena, die eindelijk open kaart speelt met haar adoptieouders? Verder handhaaft de regisseur een, althans voor mij, ongewoon brave stijl. Men zou het ook subtiel kunnen noemen, maar een intens bevrijdende vrijpartij aanduiden met een glas champagne in een zwembad dat ineens heftig gaat dobberen? Ik heb er weinig mee. Deze stijl kenmerkt de hele film en zorgt ervoor dat hij heel braaf en ongepast schattig wordt. We hebben het wel over volwassen vrouwen en niet meer over meisjes van 16, zoals bijvoorbeeld in Fucking Amal. De regisseur haalt de intensiteit en de diepte van het innerlijke conflict van zijn hoofdpersoon onderuit. Meer lef, meer durf, en vooral meer volwassenheid, hadden wonderen gedaan met deze film. En toch redt The Gymnast het uiteindelijk wel. Dat ligt aan de fascinerende en op momenten werkelijk adembenemende beelden van de twee vrouwen hoog boven in de lucht, samen in een cocon van stof. En het ligt aan de aftiteling. Als je de film eerder uitzet, mis je de mooiste persoonlijke overwinning die ik ooit in een film zag. Jane’s triomf over haar eigen angst, over haar bekrompen echtgenoot en over haar verleden, is sterk, geloofwaardig en ontroerend. Daarom blijft het voor mij onbegrijpelijk dat de regisseur dit moment verstopt in de aftiteling. Even volhouden dus, tot aan het bittere eind. Het is de moeite waard. |
