A Jihad For Love
|
................................................. //DOCUMENTAIRE// Regie: Parvez Sharma Recensie: Anne Chlosta .................................................
|
 |
Een moedig en nodig filmisch statement Een ding moet me meteen van het hart over regisseur Parvez Sharma en alle andere mensen die de documentaire A Jihad For Love hebben gemaakt: wat een lef. Ik kan me de hoeveelheid geduld en uithoudingsvermogen bijna niet voorstellen, die nodig was om naar al die landen te reizen (een kleine greep: India, Pakistan, Turkije, Zuid-Afrika) en daar mensen voor de camera te krijgen die om hun leven moeten vrezen als bekend wordt wie zij zijn. Want wat verbindt al deze mensen? Ze zijn homoseksueel of lesbisch. En in tegenstelling tot hier in Amsterdam is dat in de landen waar zij leven (zie boven) verre van vanzelfsprekend. Parvez Sharma en zijn team reizen de hele Islamitische wereld over, op zoek naar mensen, van wie velen normaal gesproken een zo anoniem mogelijk bestaan leiden. Hun verhalen zijn zo uiteenlopend als de mensen zelf, die behalve hun geaardheid allen één ding gemeen hebben: Ze zijn gelovige Moslims. Door de vele verschillende verhalen die langskomen, krijg je een overweldigende indruk van het dubbele dilemma waarmee deze mensen geconfronteerd worden. Ze zijn én gelovig én homoseksueel/lesbisch, iets dat volgens hun geloof niet kan en niet mag. Dat levert bijvoorbeeld onthutsende beelden op van een lesbische Moslima, die na elke vrijpartij met haar vriendin erom bidt eindelijk verlost te worden van “die gevoelens”. Persoonlijk vind ik dat de documentaire, zeker naar het einde toe, rommelig en gehaast wordt. Dan gaat de maker ineens veel minder zorgvuldig om met zijn personages en lijkt het wel alsof hij er vooral zoveel mogelijk in wil stoppen. Dat is jammer, want het zorgt ervoor dat je nooit ergens echt bij stil kunt staan. Maar tegelijkertijd is dat natuurlijk dé boodschap van A Jihad For Love: dit is nog maar een tipje van de sluier. Er zijn nog ontelbare anderen, die het wellicht nog zwaarder hebben. Geheel tegen verwachting in komen we tegen het einde van de docu een paar voorzichtige successen tegen. Dat is erg fijn, want na al die schrijnende verhalen snak je naar een lichtpunt. A Jihad For Love is dan ook geen gezellige documentaire. Het is vooral een moedig en nodig filmisch statement. Zonder te oordelen, laten de makers zien dat het niet onmogelijk is om én homoseksueel/lesbisch én gelovig te zijn. Het is alleen de vraag wanneer dat tot iedereen doordringt. |
