Tipping the Velvet/Fingersmith

 

 


 

.................................................

//MINI-SERIEDRAMA//
Tipping the Velvet

Regie: Geoffrey Sax
Scenario: Andrew Davies | Sarah Waters (boek)

Groot-Brittanië, 2002, 177 min

Met: Rachael Stirling, Keeley Hawes en Anna Chancellor

Recensie: Anne Chlosta


 



.................................................

//MINI-SERIEDRAMA//
Fingersmith

Regie: Aisling Walsh
Scenario: Andrew Davies | Sarah Waters (boek)

Groot-Brittanië, 2005, 181 min

Met: Elaine Cassidy, Sally Hawkins en Imelda Staunton

Recensie: Anne Chlosta

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







Back to old London

Wie houdt er niet van om 2011 even helemaal achter zich te laten en te verdwijnen in een wereld vol weelderige kostuums, romantische steegjes en bovenal, dat heerlijke Britse accent? Wie deze vraag volmondig met: IK NIET! beantwoordt, die kan beter ook niet kijken naar de dvd-box van de BBC met daarin twee boekverfilmingen van Sarah Waters. Voor alle anderen: lees vooral verder!

De eerste dvd bevat de mini-serie Tipping the Velvet over het opbloeien van de jonge oesterverkoopster Nan in de laatnegentiende eeuw. Wanneer Nan, onschuldig en naïef, voor het eerst in haar leven naar een musical gaat, raakt ze in de ban van actrice en zangeres Kitty, die gekleed is als een frivole jongen. Nan kan nergens anders meer aan denken en haar vreugde is uitzinnig, wanneer Kitty haar een baan als dienstmeisje aanbiedt. Samen vertrekken de meiden naar Londen, en daar gaat een wereld open voor Nan. Haar vriendschap met Kitty slaat om in vurige liefde. Eindelijk weet Nan waar ze op valt en wie ze is. In het vervolg maken we samen met haar de avonturen mee, die een jonge lesbienne toendertijd te wachten staan. Haar eerste grote liefde gaat stuk, ze moet op zoek naar een andere baan, belandt in arme wijken en donkere stegen, wordt de 'girl-toy' van een coryfee van de lesbische wereld en blijft ondertussen hardnekkig op zoek naar die ene Grote Liefde.

Het was een goeie zet om dit verhaal in meerdere afleveringen te vertellen. De makers nemen uitgebreid de tijd voor alle ontwikkelingen en verwikkelingen, waar Nan in belandt.  Het geschetste tijdbeeld is mede dankzij de opulente kostuums en de weelderige en nauwkeurige decors erg overtuigend. Hulde aan de production designers en aan de kleermakers van deze mini-serie!

Ondanks al deze overdadige weelde kon de ontdekkingsreis van Nan me maar weinig boeien. Dat lag niet aan haar tegenspelers. Vooral de actrices, die respectievelijk Kitty en Nans uiteindelijke Grote Liefde (die naam hou ik nog even geheim...) spelen, doen dit op heerlijk dramatische en aanstekelijke wijze. Mijn grootste probleem is hoofdrolspeelster Rachael Stirling. Hoe verfrissend het ook is dat een vrouw met lage (!) stem de hoofdrol speelt, haar wagenwijde oogopslag en haar nooit variërende blik begonnen me op een gegeven moment zo te irriteren, dat ik niet meer met haar kon meeleven.

Maar omdat dat een erg persoonlijke beleving van deze mini-serie is, wil ik iedereen toch aanraden om Tipping The Velvet te kijken. Vanwege het prachtige tijdsbeeld en vanwege de mooie vrouwen die langskomen. En natuurlijk ook om te genieten van het ontroerende einde. Ik zeg alleen: Florence, gespeeld door de prachtige Jodhi May. Daar zwijmelde zelfs ik bij weg.

Door naar de volgende dvd in dezelfde box: Fingersmith. Ook dit verhaal speelt zich af in het Londen van de 19e eeuw, al heeft het een heel ander karakter dan Tipping the Velvet.

Het weesmeisje Sue en de rijke erfgename Maud zouden niet meer kunnen verschillen van elkaar. Waar de een tussen zakkenrollers en kruimeldieven is opgevoed door de slinkse Mrs. Sucksby, leeft de ander met haar strenge en excentrieke oom op een afgelegen landgoed. Toch kruisen de paden van de twee meisjes elkaar. Gentleman, een vriend van Mrs. Sucksby, is van plan om met Maud te trouwen en haar daarna te laten opnemen in een gekkenhuis, zodat hij over haar fortuin kan beschikken. Aangezien Mauds oom haar niet zonder chaperonne in Gentlemans buurt laat, komt Sue erg goed van pas. Het plan lijkt te werken: Sue wordt aangenomen als chaperonne en Gentleman wint het vertrouwen van Maud. Maar er gebeurt iets wat niemand had verwacht: de twee meisjes worden hartstochtelijk verliefd op elkaar. Daardoor wordt het voor Sue steeds moeilijker om tegen Maud te liegen, maar toch blijft ze het doen. Totdat niets meer is wat het leek. Sue en Maud blijken onderdeel van een nog veel grotere intrige, en het is nog maar de vraag of ze elkaar ooit weer zullen zien...

Dit verhaal klinkt omslachtig, ik geef het toe. En toch greep deze film me vanaf minuut 1 bij mijn lurven. Het verhaal is zo goed opgebouwd, dat ik moeiteloos langs alle klippen en bochten meeging met de ontwikkelingen. Op een gegeven moment zat ik zelfs op het puntje van mijn stoel. De karakters zijn erg geloofwaardig en worden door de acteurs zonder uitzondering uitstekend neergezet. Net als de hoofdpersoon Sue denk je precies te weten hoe alles in elkaar steekt en ben je compleet verrast, wanneer het tegendeel het geval blijkt te zijn. Als de focus verschuift naar Maud, leer je de karakters op een volstrekt andere manier opnieuw kennen en besef je dat je net als Sue en Maud helemaal op het verkeerde been bent gezet. Dat je ondanks alles mee blijft gaan met de karakters en alle beweegredenen kunt begrijpen, hoe verwerpelijk ze ook mogen zijn, vind ik een groot verdienst van de makers. En dan bedoel ik met name de schrijfster Sarah Waters, op wiens boeken zowel Tipping the Velvet als ook Fingersmith zijn gebaseerd. Wederom: Hulde!

Wat Fingersmith verder zo aantrekkelijk maakt, zijn de contrasten. De twee werelden waarin Sue en Maud leven, zijn zo levensecht en overtuigend neergezet, dat je de stank in de straten van de krottenwijk, waar Sue leeft, bijna kunt ruiken. Ook de kille sfeer op het landgoed van Mauds oom kruipt uit het scherm op je comfortabele tv-stoel en zorgt ervoor dat je je niet kunt onttrekken aan het verhaal.

Ik was erg onder de indruk van de twee hoofdrolspeelsters. Sally Hawkins, ook bekend van films als Happy-Go-Lucky en An Education, zet een heerlijk optimistische en sluwe Sue neer, die steeds meer gewetensbezwaren heeft tegen Gentlemans plannetje en die toch gevangen zit in haar eigen wereld. De Maud van tegenspeelster Elaine Cassidy daarentegen lijkt in het begin een teruggetrokken en verlegen meisje, voor wie elke vorm van opwinding teveel is. Heel overtuigend zet Cassidy haar ontwikkeling naar een sterke en dappere jonge vrouw neer, die durft te vechten voor de vrouw van wie ze houdt.

Al met al is deze dvd-box een feest voor het oog en een lust voor de verbeelding. Perfect geschikt voor regenachtige 'nazomer-avonden': gordijnen dicht, fles wijn erbij – en helemaal wegzwijmelen in de goede oude tijd.


 Terug naar overzicht filmrecensies