Salmonberries
|
................................................. //FILMDRAMA// Regie: Percy Adlon Met: Rosel Zech, k.d. lang en Angayuqaq Oscar Kawagley Recensie: Anne Chlosta .................................................
|
 |
Soms zijn open vragen zoveel mooier dan geijkte paden Kotzebue lijkt een jongen, maar is een vrouw. Ze weet niet wie haar vader is, en menselijke warmte heeft ze nog nooit ontvangen. Roswitha is een vreemdelinge die, op de vlucht uit de DDR, is beland in een van de meest afgelegen streken ter wereld: Kotzebue, Alaska. Als je het simpel wil houden, gaat Salmonberries over twee mensen die vrede moeten sluiten met hun verleden en met hun afkomst. Maar het is niet simpel. Regisseur Percy Adlon probeert een geheel eigen wereld te scheppen, die bij vlagen doet denken aan de vervreemdende en gestileerde filmtaal van Rainer Werner Fassbinder. We zien silhouettes die ineens stil blijven staan, terwijl achter hen lichtflitsen de sneeuw doen oplichten. We staren met open mond naar de opkomende zon die door honderden jampotten heen een eenzame slaapkamer rood kleurt. En we hebben geen idee welk wonderschoon iets de regisseur straks weer uit zijn hoge hoed tevoorschijn gaat toveren. De onvoorspelbaarheid waarmee Adlon vaak een nieuwe draai weet te geven aan bekende gegevens, is de grote kracht van Salmonberries. Hier is duidelijk een regisseur aan het werk die over een eigen filmtaal en een eigen visie beschikt. Het nadeel daarvan is dat je soms als kijker wordt buitengesloten. Ik weet zeker dat meneer Adlon precies weet wat hij overal ermee bedoelt, maar dat wil niet zeggen dat ik er een touw aan vast kan knopen. Op sommige momenten wordt de film dan ook te abstract en te bedacht om mij er emotioneel bij te betrekken. Verder is het jammer dat de voortreffelijke Duitse actrice Rosel Zech alleen Engels mag praten. Ze komt daardoor erg houterig over, en dat schept nog meer afstand tot haar personage. Erg blij verrast was ik door het acteertalent en de aanwezigheid van k.d. lang. Ze is de perfecte bezetting voor de rol van de onstuimige wildebras Kotzebue, die zo haar tedere en inzichtelijke momenten heeft. Al komt het nummer Barefoot, hoe prachtig het ook is gezongen, zo vaak langs dat ik het aan het einde niet meer kan horen. Iets teveel overdaad en af en toe net iets teveel toevlucht tot een abstracte eigen wereld. Maar verder is Salmonberries een opmerkelijke en bijzondere film, die maar weer eens laat zien, dat je iets niet helemaal hoeft te doorgronden om ervan te kunnen genieten. Soms zijn open vragen zoveel mooier dan geijkte paden. |
