Doeke Sijens: Blauw
|
................................................. //FICTIEMANNEN// Doeke Sijens Recensie: Connie van Gils .................................................
|
 |
Had je niet die mooie blauwe ogen (..) Doeke Sijens heeft opnieuw een roman afgeleverd waarin de dynamiek van liefdesrelaties centraal staat. De 'ik', zelfstandig grafisch ontwerper, heeft een vriend, Nick, die nogal abrupt naar Italië is vertrokken om er voor langere tijd kerkversieringen te gaan bestuderen. Eenmaal in Italië laat hij vrij weinig meer van zich horen, een stand van zaken die te denken geeft, en dat doet de ik dan ook. Ondertussen is hij aan een verhouding begonnen met Simon, een getrouwde man die alleen kan als hij kan. Deze situatie genereert nog meer geschikt piekervoer. Het boek begint met de ik op zijn hurken in het verongelijkte kuiltje. Hij voelt zich door de beide mannen in zijn leven tekort gedaan en klaagt steen en been. Gelukkig klimt hij net op tijd weer uit de kuil om de boter van zijn hoofd te vegen. De ik zoekt in het gedrag van anderen aldoor naar bevestiging en bewijzen van liefde en vindt deze vaak niet. Dat maakt hem boos. Vindt hij die bevestiging wel, dan voelt hij dat als een claim. Wat opvalt in Blauw is de eerlijkheid en precisie waarmee de ik zijn relatieperikelen beschrijft. Hij schetst met fijne lijnen de ongelijkwaardigheden. Wie is de afhankelijkste, wie houdt er meer van wie, wie heeft verdriet, waar eindigt bewondering en begint liefde, wie bedot wie, wie heeft de almacht? Achterliggende vragen zijn waarom het zo moeilijk is om gewoon met iemand gelukkig te zijn en waarom onzekerheid hem zo beheerst. En zoals dat kan gaan, keren sommige dynamieken in de relaties een keer radicaal om. Simon getrouwd is andere koek dan Simon in scheiding. Eenmaal in Italië bij vriend Nick blijkt dat hij allang weet van de affaire. Iets wat zijn kilheid mogelijk zou kunnen verklaren. Veel getob al met al, maar het knappe van Blauw is wel dat elke keer als je denkt: Get a Life!, Sijens je toch weer weet te betrekken bij de innerlijke strijd van zijn hoofdpersoon. Geen voer voor leesclubs, wel lekker herkenbaar, althans voor mij. Meer van Doeke Sijens: Friese jongens, zie recensie elders op deze pagina. Titel: tekst van Louis Davids |
