Lernert Engelberts: Echte slechte mensen
|
//FICTIEMANNEN// Lernert Engelberts Recensie: Connie van Gils .................................................
|
 |
Echte goeie verhalen Echte slechte mensen is het prozadebuut van Engelberts. Hij is niet helemaal een nieuwkomer want hij verdiende zijn sporen al eerder als televisieregisseur, scenarioschrijver, programmamaker en dichter en dat lees je er wel aan af. Er is weinig niet goed aan deze verhalenbundel, buiten dat het een bij elkaar geraapte serie verhalen lijkt, alsof dit was wat hij nou eenmaal had liggen in de la. Omdat het moeilijk is te beschrijven hoe goed, knap, leuk iets is geschreven, grappig, droevig en slim tegelijk, twee bij elkaar horende fragmenten uit het verhaal De onschuldige: "Vier weken eerder staat Mark voor het eerst voor the White Swan. Intieme bar, volgens zijn Spartacusgids. Cruisy op vrijdag en zaterdag. Lesbovriendelijk. Cabaret. Pobeer ook eens de lokale biersoorten (..) Het café is bomvol. De ramen zijn beslagen. De muziek buldert, maar overstemt nauwelijks de luide cafébezoekers. De mannen drinken hun bier zoals kinderen hun kerstcadeaus uitpakken. Gulzig en mateloos. Intieme bar?, denkt Mark. Intiem is een rekbaar begrip. Hij wringt zich door de menigte - is dat een hand die zijn billen aanraakt?- en bereikt uiteindelijk de bar. 'Een van uw lokale bieren, alsublieft.' De barman kijkt hem ongeduldig aan. 'We tappen alleen Carling'." De verhalen zijn op een heel ontspannen manier homo- en heteroseksueel. Eigentijds zou je het kunnen noemen. Engelberts voelt zich vrij en zeker genoeg om diverse schrijfstijlen te hanteren en doet dit overtuigend. Hij heeft niet de neiging van nogal wat homoseksuele auteurs tot fictionalisering van zijn eigen leventje. Hij neemt je veel verder mee, naar oorden en situaties waar je nog niet eerder bent geweest en maar al te graag met hem mee naartoe gaat. Echte slechte mensen is een heerlijk gniffelboek met roze bladzijden en Engelberts is een echte aanwinst voor de Nederlandse literatuur. |
