|
................................................. //FICTIEMANNEN// Thomas Lindblad Recensie: Connie van Gils .................................................
|
|
Een boek vol vriendelijke vrienden Als kind droomde ik vaak van een boek zonder rottigheid. Een verhaal zonder akelige heks, zonder gemene boef en zonder oneerlijke kinderen. Ik wilde ontzéttend graag een boek lezen met alleen maar aardige mensen erin, waarin geen dingen gebeurden waarvan je bang werd of moest huilen. Iedere woensdagmiddag stond ik weer bij de kasten van de bibliotheek, maar hoe vrolijk de kaft er ook uitzag, hoe gezellig het boek ook begon, het mocht nooit zo blijven. Niet bij de A-boeken, niet bij de B/C boeken en daarna al helemaal niet meer. De jonge docent van Thomas Lindblad is wel zo’n boek. De jonge docent is het vervolg op het eerder verschenen De jonge reiziger. In De jonge reiziger leerden we Michael kennen, een aardige, verlegen, knappe achttienjarige jongen die op zijn eerste avondje uit in een homokroeg opgepikt, ingepakt en meegenomen wordt door een oudere, gevierde professor. Ze gaan al snel samenwonen in de luxueuze villa van de professor en Michael begeleidt de professor op al zijn verre reizen. De professor is heel aardig en gul, maar het is geen gelijkwaardige verbintenis vanwege het grote leeftijdsverschil. Aan het eind van het boek verbreekt Michael dan ook de relatie, omdat hij beseft dat hij nooit volwassen kan worden naast iemand die alles al heeft meegemaakt en die hem in alles van advies kan dienen. In De jonge docent zijn we ruim drie jaar verder. Michael heeft zijn studie afgerond als eerste van zijn jaar, heeft een baan gevonden als aio of oio aan de universiteit, een eigen flatje, en hij is toe aan een nieuwe vriend. Het liefst wil hij verkering met zijn beste vriend Floris, maar deze is heteroseksueel dus dat schiet niet op. Michael ontmoet vervolgens diverse leuke jonge jongens met zachtmoedige, kwieke pretoogjes en een lenige penis, een kleine kromme ofwel een dun besneden exemplaar. Ze dragen strakke donkerblauwe spijkerbroeken of, bij mooi weer, een witte korte broek met een blauw streepje aan de zijkant. De seks is lekker geil. De vrienden worden ook allemaal vrienden van elkaar. Op de universiteit gaat het eveneens voorspoedig. Michael overwint zijn angst om les te geven aan een groep studenten door een grondige en gedegen voorbereiding van de lesstof. Zijn wetenschappelijk onderzoek vordert en trekt zelfs internationale aandacht. Met zijn familie heeft Michael een goede band, hij gaat iedere zondagavond bij zijn ouders dineren. Zijn opa gaat dood, maar omdat dat op respectabele leeftijd gebeurt, is het niet zo erg. Zelfs oma slaat zich er goed doorheen. Prettige bijkomstigheid op de valreep is een onverwachte royale erfenis die oma hem toestopt. Aan het eind van het boek lijkt het erop dat Michael een nieuwe grote liefde heeft gevonden in de dove Dave, een ver achterneefje. Tot zo ver de ongecompliceerde belevenissen van ‘de jonge docent’. Het wachten is nu op De jonge professor, want zo staat te lezen op de achterflap: het wordt een trilogie. |