Micha Meinderts: Dubbel leven
|
................................................. //FICTIEMANNEN// Micha Meinderts Recensie: Connie van Gils .................................................
|
 |
Miepen Dubbel leven is het vervolg op Cadans, het debuut van Micha Meinderts waarin Arthur Hartman, zoon van een autoritaire vader en kleine broer van een bazige grote broer, beiden met losse handjes, ontdekt dat hij homo is en zijn eerste schreden op het liefdespad zet. Het resultaat is een gebroken hart. Dubbel leven begint waar Cadans eindigt, eind jaren '80. Arthur is nog bezig de wonden van zijn jeugd te likken en probeert tegelijkertijd een zinvol bestaan op te bouwen. Als politieagent wordt hij door zijn collega’s gewaardeerd. Duidelijk is echter wel dat dat alleen zo zal blijven als hij niet uit de kast komt. Homo’s moeten ze niet, en als één van zijn collega’s laat blijken dat hij een vriend heeft, wordt hij met vereende kracht en met succes weggewerkt door de anderen. Arthur ziet dat met lede ogen aan en trekt zijn conclusies. Aids grijpt om zich heen en de angst om het zelf te krijgen houdt Arthur bezig. Op het gebied van de liefde is het allemaal los-vast, relaties komen en gaan. Aan de ene kant wil Arthur graag mensen kunnen vertrouwen, dichtbij laten komen, en een vaste relatie opbouwen. Aan de andere kant is hij zo gesloten als een oester en wil hij niets van zichzelf geven. Eigenlijk is Arthur helemáál in de kast gekropen en daar blijven zitten, als een kind dat zich verstopt heeft en zich ongezien in het donker veilig voelt. Hij onthult zijn binnenwereld uitsluitend aan zichzelf in zijn dagboek. Als hij één van zijn geliefden betrapt bij het stiekem lezen daarvan, voelt hij zich diep gekwetst en de rest van het verhaal komt hij daar ook niet meer overheen. Het bewuste dagboek waarin hij zijn wederwaardigheden opschrijft, kunnen we als lezers gedeeltelijk meelezen. Veel bijzonders staat daar niet in, het is het gewone huis-, tuin- en keukenleed. Een ontwikkeling maakt Arthur in dit boek niet door. Het eindigt zoals het begint, met een jongen die niet tot bloei komt, die zich laat bepalen door angst. Wel weet de auteur soms treffend te beschrijven en aldus navoelbaar te maken, hoe het is om in een vijandige omgeving te leven en die voor de gek te houden, zodat hij niet vijandig is. En hoe het ook alweer is om aldoor rekening te houden met alle factoren die zouden kunnen leiden tot de gevreesde ontdekking. Hoeveel energie het kost om jezelf onophoudelijk op te splitsen, zowel privé als op het werk. Hoe je huis, kamer of kast je redding kan zijn, je veilige haven. |
