Boris O. Dittrich : Elke liefde telt : voor gelijke rechten de wereld rond

Elke liefde telt : voor gelijke rechten de wereld rond Boris O. Dittrich Amsterdam : Nieuw Amsterdam, 2009 ISBN: 9046804469 Recensie: Connie van Gils

Riemen vast…

In ‘Elke liefde telt’ reist Boris Dittrich in zijn rol als ‘advocacy director’ bij Human Rights Watch over de wereld. Hij neemt ons mee, soms echt, soms alleen via paniekerige, gefluisterde telefoontjes van homomannen in acuut levensgevaar naar Rusland, Nepal, Brazilië, Iran, Argentinië, Tanzania, Koeweit, Senegal, Kirgizië, Uruguay, Gaza, Oeganda en Tsjechië.

Riemen vast, want het wordt geen gemakkelijk reisje. Zwaaiend met de Yogyakarta beginselen, een lijst met rechten die zouden moeten gelden voor elk mens ongeacht wát, opgesteld en ondertekend in 2006, pleit hij bij machtshebbers voor de rechten van seksuele minderheden. Hij ontmoet hoge politici, staatsleiders, leden van de VN, vervolgde en opgejaagde transseksuelen en homomannen, homoactivisten, verkrachte lesbiennes, raamambtenaren en journalisten. De Katholieke Kerk die de (ahum) Heilige stoel bekleedt in de VN zit hem flink dwars, maar zij niet alleen. Soms vliegen landelijke organisaties die voor homobelangen opkomen elkáár in de haren zodat ze weinig tot niets bereiken.

Dittrich’s boek geeft een kijkje in de keuken van de internationale politiek. Hij laat de lezer van dichtbij meemaken hoe moeizaam gesprekken, onderhandelingen kunnen verlopen, hoe belangrijk het is de medewerking te verkrijgen van net die ene. Hoeveel gemakkelijker de dingen gaan als je de juiste mensen kent, vrienden hebt, deel uitmaakt van een oldboy’s network. Als jij mij kietelt, kietel ik jou. Hoe dat ook weer als een boemerang tegen je kan werken als radicale feministen daar lucht van krijgen. De internationale politiek blijkt uiteindelijk maar een klein wereldje en iedere handtekening is er een. Zeker, er zijn triomfjes.
 
Hoewel Dittrich meermaals blijk geeft van een hoge frustratiedrempel en onvermoeibaar doorpleit, wordt bij hem toch ook wel eens de grens van verdraagzaamheid bereikt. In sommige landen bestaan homo’s nou eenmaal niet. Dat is een uitvinding van het Westen. Ze kennen immers geen een homo. Op homo zijn staat trouwens de doodstraf of levenslange opsluiting. Dat het één mogelijk met het ander te maken kan hebben is een conclusie die ze per se niet willen trekken.

Een kennis van me, wereldreiziger van beroep, beweerde ooit dat je aan de dierentuinen in een land de mate van beschaving kon aflezen. Ik zou zeggen dat de manier waarop een land met zijn hlbt-ers omgaat ook wel een goede indicatie is. Misschien dat het feit dat de wereld uiteindelijk maar een dorp is zal helpen op den duur. De sociale controle van andere landen op Middeleeuwse toestanden bij de buren wordt steeds groter. Een probleem is wel, blijkt uit het boek, dat de politieke leiders soms wel bereid zijn om iemands persoonlijke leven als privé te beschouwen, maar dat het volk bloed wil zien en scandeert om dood door kruisiging.

‘Elke liefde telt’ is een beklemmend boek ondanks dat er hier en daar vooruitgang wordt geboekt. De verhalen bewijzen als vaker dat er tegen de liefde geen kruit gewassen is. Je kunt mensen natuurlijk kapotmaken door ze op te sluiten, op te hangen, te ontslaan, te verkrachten en te vernederen, maar dromen blijven bestaan. Eeuwenlange vervolging en uitsluiting heeft homoseksualiteit niet uitgeroeid en dat zal ook niet gebeuren. Het is van alle tijden en culturen, maar oeikepoeike, homohaat is dat ook. En waarom toch? Die vraagt blijft hangen na het lezen van het boek. Waarom toch worden hlbt-ers wereldwijd berecht als waren het moordenaars of dieven?

Dittrich heeft met ‘Elke liefde telt’ een interessant en lezenswaardig boek afgeleverd, belangrijk ook. Als ik één minpuntje mag melden, dan is het dat Dittrich een zekere neiging heeft naar ijdeltuiterij. Dat zie je al aan de kaft van het boek waarop zijn kop prijkt, wat ik niet helemaal gepast vind. En dat dringt soms ook door de tekst heen, als die en die hem weer eens vráágt voor een of ander optreden. Misschien moet een politicus ijdel zijn, dat kan, maar het er volgende keer iets minder dik opleggen kan mijns inziens geen kwaad. En ik moet nu maar eens echt dat briefje schrijven naar de bisschop van Breda en me uit de Katholieke Kerk laten schrijven, want de honden lusten er geen brood van.