Edwin Dijkhuizen: Schuldig aan liefde
|
//NON-FICTIE// Edwin Dijkhuizen Recensie: Connie van Gils .................................................
|
 |
Een boek vol nichtenverdriet De titel Schuldig aan liefde: samenwonen met een criminele bloem zegt het eigenlijk al. Dit autobiografische dagboek is een levenslied, een soap-opera. De inhoud: Edwin is een aardige provinciaalse knul die via internet in aanraking komt met de zeer welgestelde succesvolle grootstedelijke zakenman Max. De twee krijgen een relatie en genieten van het luxe leventje dat Max Edwin biedt. Het kán niet op, vette auto, grachtenpand, eten in sterrenrestaurants, kleding uitsluitend het duurste van het duurste en maar patsen. Totdat op een vroege ochtend de politie binnenvalt en Max en Edwin afgevoerd worden in een politiebusje. Ze brengen een dag en een nacht door in de cel, ieder afzonderlijk. Edwin komt er nogal abrupt achter dat hij heeft samengewoond met een beroepsoplichter. Al het geld dat er was is op oneerlijke wijze verkregen, de meeste spullen zijn überhaubt nooit betaald. Zijn wereld stort in. Nederland zou Nederland niet zijn als het iedereen niet binnen de kortste keren duidelijk was dat Edwin geen enkele blaam treft. Die huilende knul, de rechter zegt het zelfs hardop, is slechts schuldig aan liefde. Hij mag naar huis. En terwijl Max in de bak zit en schrijft dat het eten er best goed is, wordt er beslag gelegd op het gehele salaris van Edwin. Iedere dag komen er mannen aan de deur van het grachtenpand waar Edwin nog verblijft, de ene keer om de keuken te demonteren en mee te nemen, dan weer om de meubels mee te nemen, vervolgens komen ze voor zijn cd-verzameling, zijn auto heeft hij al in een eerder stadium af moeten staan en iedere keer maar weer huilen. Logisch, wie zou dat niet doen, maar maakt dat een boek leesbaar? Niet echt. Maakt dat het leed navoelbaar? Amper. Dit boek is waarschijnlijk geschreven vanuit een drang om de hele wereld te laten weten dat de auteur een groot onrecht is aangedaan. En dat is ook zo. Het is allemaal vreselijk, zoals het altijd vreselijk is om er achter te komen dat je belazerd en bedonderd bent door degene die je het meest vertrouwde. En die schulden, je moet er toch niet aan denken! Wat er mist in dit boek is een zekere distantie. De verontwaardiging druipt van de pagina’s af. De onschuld van de auteur wordt keer op keer bewezen. De theatrale liedteksten kwelen je tegemoet: ‘k Heb gewed op een vet, maar verkeeheerd paard, je bent niks wáárd!... Begrip wil de schrijver van Schuldig aan liefde en daarna nog meer begrip. En ja, soms werkt dat even op je lachspieren, want de dingen van je afschrijven is goed voor je en voor de verwerking van je verleden, maar het maakt het geschrevene nou niet meteen publicabel. Aangrijpend schrijven is wat anders dan door emoties aangegrepen schrijven. Aan het einde van het boek zijn de brieven opgenomen die Max uit de cel naar Edwin stuurt. Het is interessant mee te kunnen lezen hoe de charmeur/oplichter te werk gaat, slim en gewiekst manipuleert, je zelfs als lezer af en toe aan het twijfelen brengt, je op het verkeerde been zet. Helemaal aan het eind volgen dan nog boodschappen van de naaste vrienden van Edwin aan de lezers. Ze vragen daarin om nog meer begrip en indien mogelijk ook geld. Ik heb dit levenslied geïnteresseerd, maar af en toe toch met enig leedvermaak gelezen. Ik hoop dat Edwin ooit, als hij van de schuldsanering af is en weer een normaal leven kan leiden, een keer zal kunnen lachen om deze affaire, en om de tijd dat hij zich onwetend baadde in gestolen weelde. Hij heeft iets meegemaakt met een hoog Mabel-Klaas-gehalte. Hij heeft kilo’s kaviaar gegeten en daarna berooid en wel moeten bedelen om een bordje eten bij vrienden en bekenden. Wie maakt dat nou mee? Je zou er een boek over kunnen schrijven! |
