Karin Giphart: Het gouden uur

 


 

.................................................

//NON-FICTIE//
Het gouden uur

Karin Giphart
Amsterdam: Lebowski, 2010
ISBN: 9048800858

Recensie: Connie van Gils

.................................................

 

 

"Ik neem mijn allerbeste orgasme ooit mee"

Dit zei mijn collega toen ik haar vertelde over de idee achter het nieuwste boek van Karin Giphart van wie zij eerder alleen de muziek kende. "Of krijg ik er die vent dan ook bij..? Dan denk ik er maar liever nog even over na."

Zie hier in het kort het probleem van Het gouden uur. Het idee is geweldig: als je een uur van je leven mag meenemen tijdens je laatste ademtocht, dan is de vraag: wat beklijft? Welke herinneringen neem je mee, welke laat je achter?

Deze prikkelende vraag die te lezen staat op de achterflap van Het gouden uur wordt niet beantwoord in de vierentwintig interviews die in dit boek soepel uitgewerkt zijn tot verhalen. Het zijn verhalen geworden die vaak vele vele jaren in beslag nemen over gebeurtenissen die bepalend geweest zijn in het leven van mensen of die hen beschadigd hebben. Verhalen van overlevers zoals het verhaal van een man die in zijn jeugd zwaar mishandeld is door zijn moeder en stiefvader, maar ook van tobbers zoals het verhaal van de sympathieke vrouw die één keer in haar leven bíjna is vreemdgegaan, halverwege is gestopt, maar langdurig onder dit feit heeft geleden. Welk uur wil ze nu eigenlijk mee haar graf innemen? Het uurtje bijna overspel of het uurtje van de louterende biecht bij haar man?

De ene persoon en zijn of haar verhaal zal de ene lezer meer aanspreken dan de andere. Leesbaar zijn de human interest geschiedenissen stuk voor stuk, navrant soms ook. Ze worden uit de doeken gedaan door hetero's,  homo's en lesbo's, leuk en aardig allemaal, maar het doel ervan ontgaat me wel een beetje. Die mensen zijn ook allemaal zo verstandig en rédelijk, onberispelijk bijna.

Als je nou echt één uur, en dan niet je zwartste uur, maar je góuden uur mag meenemen, welk uurtje neem je dan mee je graf in? De vraag is zó intiem en evocatief en het antwoord erop mis ik, hoor.

Toch dat hemelse orgasme van mijn collega dan maar doen?

 

Collectie