.................................................

//NON-FICTIE//
Let’s make Love: 27 onmogelijke liefdes

Samenstelling: Annet de Groot en Frénk van der Linden
Amsterdam (etc.): Uitgeverij Contact, 2008
ISBN: 9025428075

Recensie: Connie van Gils

.................................................

Feelgood boek over de liefde

Het multiculturele liefdespaar als model voor de multiculti-samenleving, dat is een mooie gedachte. Annet de groot en Frénk van der Linden bundelden een verzameling interviews van diverse auteurs met paren die ondanks een verschillende culturele achtergrond nog altijd samen zijn. Welke specifieke problemen zijn ze tegengekomen en hoe hebben ze deze opgelost? Wat kunnen we als maatschappij van hen leren?

Van de 27 liefdesparen die geïnterviewd zijn, zijn er twee homostellen en één lesbisch stel. Wat in deze drie verhalen vooral opvalt is de kleine rol die de culturele achtergrond in de relatie speelt. Het lijkt eigenlijk wel of deze er amper toe doet.

Dat roept de vraag op die in het boek niet gesteld noch beantwoordt wordt, of binnen een homoseksuele of lesbische relatie de culturele achtergrond van minder invloed is dan in een heteroseksuele relatie en zo ja, waarom dan.

Zou het kunnen zijn dat iemands cultuur minder samenvalt met of is verankerd in een mens als deze LGBT-er is? En zo ja, is dat dan omdat de LGBT-er door zijn eigen cultuur op zijn best getolereerd en geaccepteerd wordt, maar vaker uitgelachen, verstoten of zelfs opgesloten? Heeft de LGBT-er zichzelf allang opnieuw moeten uitvinden en herdefiniëren om te weten wie hij of zij eigenlijk is? Heeft hij/zij zich al voor aanvang van de relatie enigszins losgemaakt van de (hetero)cultuur waarin hij of zij is opgegroeid? Of zijn er andere dingen aan de hand. Is het misschien gewoon toeval?

Als je de drie interviews leest ben je geneigd te concluderen dat seksuele diversiteit mensen helpt culturele verschillen te relativeren. Maar kun je daar iets van leren als maatschappij? Misschien allemaal homo worden?

Of een succesvolle interculturele relatie model kan staan voor relaties tussen verschillende bevolkingsgroepen is na doorlezing van het boek de vraag. De motivatie bij de stellen om er samen iets van te maken is groot. Ze hebben immers voor elkaar gekozen. Ze houden van elkaar. In de samenleving is het anders gegaan. Voor de historisch ongekend grote migratie van de afgelopen twintig jaar heeft niet iedere Nederlander gekozen. De noodzakelijke goodwill om er samen wat van te maken zal bij veel mensen dan ook ontbreken.

Het is jammer dat de samenstellers niet hebben geprobeerd enkele conclusies te trekken om daarmee de interviews in een kader te plaatsen. Het kan zijn dat ze vinden dat de interviews voor zichzelf spreken. Het kan ook zijn dat er door de stellen al met al niet veel handvatten zijn aangereikt waarmee we als samenleving ‘de kloof tussen mensen uit verschillende bevolkingsgroepen kunnen dichten’ zoals ze met dit boek zeggen te willen.

Let’s make love is daarom vooral een feelgood boek over de liefde waar vooral mensen in een soortgelijke relatie veel herkenning in zullen vinden.