Wim Peumans: Seks en Stigma over de grenzen heen: Homoseksuele en lesbische migranten in Vlaanderen en Brussel
|
................................................. //NON-FICTIE// Wim Peumans... [etc.]. Reeks: Minderheden in de samenleving Recensie: Connie van Gils .................................................
|
 |
“Verdient een leven in de schaduw, uit angst voor vervolging, minder recht op bescherming dan wie de schaduw heeft durven afwerpen?” Seks en Stigma over de grenzen heen is geschreven door antropoloog Wim Peumans. Het eerste deel van het boek is het verslag van een etnografische studie naar waarom de geïnterviewde homoseksuele en lesbische migranten naar België kwamen en vervolgens hoe het verder met ze ging. Voor deze studie ontving hij in 2010 de Marguerite Lefèvreprijs voor genderstudies. Deze prijs was een van de redenen voor het maken van een boek van zijn dissertatie aangevuld met de reacties erop van binnen- en buitenlandse academici en holebi-activisten. Auteurs die aan deze bundel meewerkten zijn Jan Beddeleem, Marie-Claire Foblets, Philippe Gérard, Gert Hekma, Kenneth Mills, Floris Parrein en Momin Rahman. In het kort de bevindingen van het onderzoek: het is een ramp om openlijk homoseksueel te zijn in veel landen. Dat wisten we natuurlijk al, maar de werkelijkheid is erger dan wij ons kunnen voorstellen. Hé-lé-maal van God los. In het Westen wonen lijkt dé oplossing, maar is vervolgens ook geen sinecure. In asielzoekerscentra is het niet veilig voor homo’s en lesbo’s. De advocaat die hen bijstaat raadt hen aan zich aan te sluiten bij homogroepen. Dit verhoogt de kans op toewijzing van de asielaanvraag, want ‘bewijst’ dat de homo of lesbo naar alle waarschijnlijkheid echt homoseksueel is en geen leugenaar. Echter, mocht de aanvraag alsnog afgewezen worden, dan maakt het terugkeer naar land van herkomst vrijwel onmogelijk, want ‘bad news travels fast’. Een spagaat dus, waarin de asielzoeker spoedig terechtkomt. Na verloop van tijd komt de migrant, in dit boek consequent seksuele migrant genoemd (sic), meestal terecht in een allochtonenwijk waar dezelfde anti-homoseksuele gevoelens heersen als in het land van herkomst. En in de homoscene zelf en bij de autochtone Belgen ontmoet hij discriminatie en uitsluiting op grond van zijn étnische herkomst, racisme dus. Daarnaast krijgt hij te maken met de ontluisterende schijntolerantie ten opzichte van homoseksualiteit die er in België heerst, net zoals in Nederland. Dat hadden ze er niet bij verteld. Geen rozentuin dus in het vrije Westen, en een situatie waarin ook weinig verbetering zit. In etnische kringen gaat de homo-emancipatie uiterst traag, zo lezen we her en der, omdat de actiebereidheid en openheid van etnische homo’s en lesbo’s heel klein blijft. Net als autochtone lesbische vrouwen willen ze maar niet zichtbaar worden. Het bekende blijf-zitten-waar-je-zit- en-verroer-je-niet,-hou-je-adem-in-en-stik-niet-gedrag. Dat geeft een gevoel van veiligheid en privacy, maar verandert niets. In autochtone kringen wordt de acceptatie van etnische minderheden er ook niet beter op. Het kan dus nog wel even duren voordat de homoseksuele migrant zijn of haar plekje vindt. Wat mij buitengewoon irriteert in dit boek is dat homoseksualiteit gelijkgesteld wordt aan seksualiteit. Seksuele migrant, hoe kóm je erop! Over stigma’s gesproken! En waarom dan toch die cover met die jongen met het geamputeerde hart? De woorden liefde en liefdesmigranten worden in dit boek alleen door Gert Hekma gebruikt (waarvoor dank) die een informatieve en doorleefde bijdrage voor dit boek schreef onder de titel: ‘Seks en stigma in Nederland: Homomannen en lesbische vrouwen uit etnische minderheden.’ Zeer de moeite waard voor diegenen die wat willen lezen over de Nederlandse situatie van etnische homo’s en lesbo’s. |
