Teigetje & Woelrat: Huize het Gras: met Gerard Kornelis van het Reve in Greonterp
|
................................................. //NON-FICTIE// Teigetje (pseudoniem van Willem Bruno van Albada) & Woelrat (pseudoniem van Hendrik Lambertus van Manen) Recensie: Connie van Gils ................................................. |
 |
Effe lekker nagenieten Wie is er niet opgegroeid met Van het Reve? Wie heeft niet beurtelings met rode koontjes en dan weer schaterend van de lach als zestienjarige boven zijn boeken gezeten? Ik herinner me een eindeloze busreis met onbegrijpelijk veel opstapplekken van Breda C.S. naar Londen waarin mijn vriendin een boek las over Teigetje en Woelrat. Was het Nader tot u of Lieve jongens? Ik weet het niet meer. Ze was in ieder geval de gehele reis volstrekt onaanspreekbaar. Nu en dan proestte ze het uit en las me dan iets voor wat ik echt gróf schandalig vond. Het was mijn eerste kennismaking met Reve (we spreken en schrijven hier 1978). En die vieze boeken van hem mochten nog op je Lijst ook. Het gaf me te denken over volwassenen in ’t algemeen. Het duurde natuurlijk niet lang of ik kreeg, na de eerste schok, net als iedereen de smaak van zijn werk te pakken. Reve, het las allemaal zo lekker makkelijk weg, maar het schijnt dat hij iedere pagina wel dertig keer herschreef. Huize het Gras is een fotoboek samengesteld uit duizenden foto’s gemaakt door Albada en Van Maanen, de twee vrienden met wie Reve samenwoonde van 1963 tot 1975 in Greonterp. De in totaal 41 zwartwit-foto’s die in het boek zijn opgenomen roepen bij mij een heerlijk melancholiek gevoel op. Ze voeren je mee naar een verloren tijd toen alleen nog artiesten excentriek waren en zich te buiten gingen aan buitenissige seks en driehoeksverhoudingen. Dat laatste weet je, maar dat zie je niet aan de foto’s af. Zij geven alleen een beeld van het dagelijkse leven in een landarbeidershuisje. Er wordt gespit, ontgonnen, cement gemaakt, gepleisterd en eens feest gevierd. Iedere foto gaat vergezeld van een anekdote, herinnering of toelichting wat de beelden handen en voeten geeft. Ik herinner me Reve van tv als een oude man, gerimpeld en een beetje verlopen. Op de foto’s zie je hoe knap de jonge Reve was, zijn lippen zacht, sexy en humorvol, de blik indringend, een mannelijk profiel, zucht... Alleen al voor het ophalen van de herinnering aan die mooie kop is het boek de moeite waard om te bekijken. |
