Joël Batenburg: Uniform uit de kast - Leger des Heils en homoseksualiteit
|
................................................. //NON-FICTIE// Joël Batenburg Recensie: Connie van Gils .................................................
|
 |
'Ik kom de leer van God brengen' 'Da's goed, zet hem maar in 't schuurke,' zei mijn opa altijd. Joël Batenburg schreef een helder, aansprekend en doorvoeld boekje over homoseksuele heilsoldaten. Het begint met een kader waarin de geschiedenis van homoseksualiteit in het leger uit de doeken wordt gedaan. Het officiële gedeelte van die geschiedenis is blijven steken in 1989 toen de kwestie is neergelegd ter nadere beoordeling in Londen waar het internationaal hoofdkwartier is gevestigd. Men wacht dus sinds 1989 (sic) op nieuwe orders en tot dat moment bepaalt de leidinggevende ter plaatse hoe er met homoseksuele heilsoldaten wordt omgegaan. Dat dat willekeur in de hand werkt, goed en slecht kan uitpakken, is evident. Het hangt er maar van af wie er aan het roer staat. De interviews die op de inleiding volgen met tien mannen en vier vrouwen die met naam en toenaam genoemd worden, én een goede foto erbij, zijn uiterst kundig en soepel geredigeerd. Het zijn verhalen waar veel van uitgaat; lezenswaardig en met een zeggingskracht die ook voor mensen die niet in het leger zitten van waarde is. Komt dat door de veerkracht van de heilsoldaten? Beschadigd en afgedankt zijn sommigen wel, maar afgedaan hebben ze nog lang niet. Ze zoeken en vinden troost, rust, raad en liefde bij het Landelijk KoördinatiePunt kerk en homoseksualiteit (LKP), COC Nederland, maar vooral toch bij God. En dat is mooi. Of zit het hem in de toon die nergens te bitter, verontwaardigd of gekweld is? Hoewel niet ontkend, wordt de afwijzing en het verdriet van mensen niet uitgestald of uitgemolken. Het wordt nergens larmoyant, al schoot ik soms wel vol. Want juist door de eenvoud en behouden balans komt hun pijn harder en persoonlijker binnen. Aan de andere kant maken deze het ook draaglijker, prettig soms. De heilsoldaten en hun levens zijn van alle tijden in alle culturen en ze staan niet zo ver van ons af als je misschien zou verwachten. Wat ze vertellen appelleert aan een collectief bewustzijn, als fictie. De tekst blijft aldoor communiceren. Uniform uit kast is dus geen aapjes in uniformpjes kijken geworden. Het zit bepaald vol met mensen die je met hun leer voor één keer graag je huis binnenlaat. Compliment aan de auteur. (Pssst, wisten jullie dat Majoor Boszhardt ook van de club was? Maar wel op de hoofse manier hoor, ze leefde celibatair.) |
