Abha Dawesar: De chemie van de liefde
|
................................................. //FICTIEVROUWEN// Abha Dawesar Oorspr. titel en uitg.: Babyji. – New York: Anchor, 2005 Vertaling (uit Amerikaans): Bert Meelker Recensie: Connie van Gils .................................................
|
 |
Een beetje dwang Onlangs schreef literatuuronderzoeker Agnes Andeweg in Tzum dat homoseksualiteit definitief geen literair thema meer is. Dat leek mij nogal een blank West-Europees uitgangspunt. Ik herinnerde me een Chinese atlas die iemand me pas geleden liet zien, waarop China het middelpunt van de aarde is. Mijns inziens blijft homoliteratuur een genre van onschatbare waarde in de strijd om acceptatie van homoseksualiteit. Denk aan wat een Reve, Harten, Meulenbelt, R.M. Brown of Warren hebben bijgedragen aan de veranderende denkbeelden in Nederland, maar eveneens aan de acceptatie, het gevoel van eigenwaarde en persoonlijke groei van homomannen en lesbische vrouwen zelf. En het waren nog mooie boeken ook! Er is maar een piepklein stukje van de wereld waar homomannen en lesbische vrouwen zichtbaar zijn en maatschappelijk respect krijgen. Ik verwacht en hoop daarom juist dat er nog een berg aan goede homoliteratuur zal verschijnen afkomstig uit landen waar homoseksualiteit wel degelijk een thema is. De chemie van de liefde is geschreven door de Indiase schrijfster, feministe en mensenrechtenactiviste Abha Dawesar, winnaar van de Lambda literary award 2005. De woorden feministe en mensenrechtenactiviste zouden erop kunnen duiden dat dit een van die politiek correcte boeken is, je weet wel, maar niets is minder waar. Dawesar bewandelt geen voorspelbare paden. De chemie van de liefde speelt zich af in Delhi, India, tegen een achtergrond van sociale veranderingen. Er wordt beleid gemaakt om ook jongeren uit lagere kasten toe te laten tot het onderwijssysteem, ten koste van het al zeer krappe aantal opleidingsplaatsen dat is gereserveerd voor studenten uit de hogere kasten. Het nieuws heeft nogal wat commotie tot gevolg. Her en der vinden in het land uit protest studenten-zelfverbrandingen plaats. Anamika is een ambitieuze leerling van zestien uit een hogere kaste die ontzaglijk goed kan leren en hoofd prefect is op haar school waardoor ze speciale verantwoordelijkheden en rechten heeft. Ze heeft best aardige ouders en is enig kind. Geïnteresseerd als ze is in seksualiteit trekt ze zich als haar ouders slapen stiekem terug in het schuurtje om de Kama Sutra te bestuderen. Ook amuseert ze zich bij sociale gelegenheden met in haar fantasie onder de bloesjes te kijken van de aanwezige vrouwen. Op een dag bij school wijst ze een moderne elegante vrouw, die komt praten over de mogelijkheid haar zoontje op school te plaatsen, de weg. Ze voelt zich tot deze vrouw aangetrokken en krijgt het voor elkaar dat deze haar thuis uitnodigt. Al snel krijgen de vrouw en het meisje tussen wie een groot leeftijdsverschil zit, een geheime liefdevolle verhouding met elkaar. Na een bezoek aan deze vrouw die ze ‘India’ noemt, ziet Anamika op haar fiets naar huis terug, een vrouw uit een lagere kaste langs de kant van de weg plassen. Als de vrouw merkt dat Anamika kijkt, laat ze uitdagend haar billen aan haar zien. Dat doet Anamika wel wat. Niet lang daarna komt deze vrouw aanbellen bij Anamika’s huis om te vragen om werk. Iedereen is onder de indruk van haar opvallende schoonheid. Ze wordt de bediende van de familie en bij gebrek aan ruimte trekt ze in op Anamika’s slaapkamer. Ze worden minnaressen. Vanwege het klassenverschil kan dit eigenlijk echt echt echt niet. Nu Anamika twee geliefden heeft, een hoger in status dan zijzelf, een lager, voelt ze zich soms een beetje verscheurd. Na enig denkwerk komt ze tot de conclusie dat het beter hanteerbaar zou zijn om drie minnaressen te hebben. Ze laat haar oog vallen op het mooiste meisje uit haar klas, lichtgekleurd als een Bollywood-filmster. Zinnenprikkelend beschreven is het moment dat de aanvankelijke tederheid die ze voor haar minnaressen voelt, overgaat in lust. Als ze in plaats van lief te strelen en eindeloos te kussen, haar goede manieren laat voor wat ze zijn, en de naakte billen van haar geliefde vastgrijpt en zich laat gaan. Tussen alle zoete ontdekkingen en verrukkingen door doet ze enorm haar best op haar huiswerk, dat als het er op aan komt altijd vóórgaat. Ze heeft grote plannen voor haar toekomst. Haar beste vakken zijn natuur- en scheikunde. Ze denkt veel na over de vraag of liefde en seks óók slechts chemische reacties van het lichaam zijn, of toch meer dan dat. Om het mooiste meisje uit haar klas te verleiden, ontwikkelt ze strategieën waarbij ze slimme trucjes en zelfs enige lichamelijke dwang niet schuwt. Dan maakt ze een onherstelbare fout. Ze beseft pas achteraf dat ze iets heeft gedaan, waartoe ze alleen grove mannen uit lagere kasten in staat had geacht en veracht zichzelf. Om haar moraal wat op te peppen neemt India haar een weekend mee naar een vakantiehuisje. Tijdens dat weekend ontdekt Anamika, zoals dat gaat, minder prettige kanten aan haar geliefde. En zo wordt Anamika wijzer en wijzer, al gaat dat soms gepaard met stevige groeipijnen. Als puntje van kritiek zou ik willen zeggen dat in vergelijking met de trefzekere, spannende wijze waarop ze liefde, seksualiteit en relaties fileert, Dawesar de wereld wat aan de vage kant laat. Je ziet en ruikt Delhi niet. Daarmee profileert ze zich als een typisch vrouwelijke auteur zou ik bijna zeggen. Qua opbouw is De chemie van de liefde een verhaal met een begin, een middenstuk en een eind, zonder rare fratsen. Het is een heldhaftig, sexy, grappig en verbazingwekkend boek met een onweerstaanbare heldin. Je krijgt van die meid een goed humeur en zin om óók eens een vrouw te verleiden, desnoods met een beetje dwang. Maar eerst je huiswerk afmaken. |
