.................................................

//FICTIEVROUWEN//
Onafwendbaar

Anja de Crom
Utrecht: LaVita Publishing, 2010
ISBN: 9079556106

Recensie: Connie van Gils

.................................................

McCain, you did it again!

Tijdens het lezen van de eerste pagina's van Onafwendbaar kreeg ik de aanvechting om m'n haar in een knoertstrak knotje te doen, mijn zwartomrande bril op te zetten, m'n wijsvinger vermanend te heffen en als een directrice van een meisjesinternaat de auteur streng toe te spreken met een: "Júffrouw de Crom, gebruikt uw talent niet als afweermechanisme!" Onafwendbaar begon me iets te moppig, neigde naar schmieren. Ik kreeg de indruk met een boek van doen te hebben waarbij de auteur zelf maar liever buiten schot blijft. Dat was allemaal veel te snel geoordeeld.

Een paar bladzijden verder al kwam het verhaal goed op stoom om me heerlijk mee te voeren naar de wereld van de homoporno-industrie, de Eigentijdse Christenen, obsessieve exen (yak!) en dr. Phil.

Detective Lilian krijgt de opdracht een chantagezaak tot op de bodem uit te zoeken. Ondertussen zijn zij en haar nieuwe Vlaamse huisgenote Katia slachtoffer van onverklaarbare ongelukken, anonieme brieven en intimidatie. Heel ambetant, maar gelukkig wel de juiste ingrediënten voor een spannend verhaal. Wazzup? Watskeburt? Whodunnit? zijn de vragen die de lezer in de greep houden.

Hetero's komen, op één of twee na en dat zijn echt heel rare mensen, niet in het boek voor. In Onafwendbaar is de beschreven wereld een afspiegeling van de homo-lesbische cultuur, en dat is aangenaam. Vermakelijk ook is de uitwerking van de tegenstellingen tussen homo's en lesbo's. De ene categorie op zoek naar tomeloze lust en dure spulletjes, de andere naar ware, echte, grootse, alomvattende liefde en tweedehandsjes. De twee partijen functioneren als communicerende vaten.

Dit klinkt misschien als een generalisatie, maar zo wordt het zeker niet gebracht. Het is de couleur locale van het verhaal en het pakt goed uit. Het werkt als een tierelier.

Verder, het is een detail, noem me een muggenzifter, maar ik wil het hier toch een keer kwijt. Die hoofpersonen in De Croms werk hoeven echt nóóit een poot uit te steken om een leuk meisje te verschalken. De liefste, aardigste, verrukkelijkste meiden dienen zich aan, dringen zich op, laten zich als rijpe, zoete peren uit de boom vallen recht in de armen van onze heldin om haar vervolgens hartstochtelijk te kussen. – Waarom heb ik dat nou nooit?

Het kan best zijn dat het hoofdpersonage (ook in dit geval weer) aanbiddelijk is, een pussy magnet, een onweerstaanbare beauty, maar dat vind ik toch iets te makkelijk. Ook de dialogen die over het algemeen uitgekristalliseerd en spits zijn, worden tijdens de verleidingsscènes ineens tamelijk letterlijk. Nou, zo erg is het nu ook weer niet, hoor, maar toch.

Laat die voortvarende meid uit je boeken met al haar bravoure, die in de liefde zo passief, naïef en schuldbewust is, zelf eens een keer wat moeite doen voor een vrouw. Laat háár eens op vrijersvoeten gaan, die eerste zoen wagen, haar liefde bekennen, een vrouw het hof maken, het risico nemen, tegen de muur drukken, aan haar haren meesleuren... Sorry, ik laat me even gaan. Ik ben, geloof ik, nu weer bij het begin van dit betoog aangeland.

Heerlijk boek voor bij het eten.

Onafwendbaar: niet schrokken, genieten van die Vlaamse frieten!