Search results for: *

Need a new search?

If you didn't find what you were looking for, try a new search!

20 september, 2018

Lesbian* movement in Europe – past and future

2019-01-03T13:44:40+00:00

This event, organised by ILHIA, Women@WorkplacePride and EL*C, will present the latest research into the past international lesbian* organizing in Europe and beyond.

You will be given a tour of the IHLIA LGBT Heritage archive and during the panel discussion activists from across generations will reflect on the way we have built our movements. How can we learn from the past? What do we need for the future?

After the plenary discussion there will be a performance followed by informal networking and drinks.

* using the word “lesbian” is part of the political struggle for visibility, empowerment and representation. Therefore, EL*C uses “lesbian*” with an asterisk, so as to include anyone who identifies as lesbian, trans lesbian, intersex, feminist, bi or queer, and all others who identify with lesbian* activism.

Programme

5 October | 17.00 – 21.30, Forumzaal (6th floor OBA Oosterdok – Oosterdokskade 143,  )

17:00 – 17:30 Tour of the IHLIA archive (limited capacity – please sign up separately)

17:30 – 18:00 Walk in

18:00 – 19:30 Presentation and discussion
Belinda Dear and Evien Tjabbes will speak about events, festivals and conferences of lesbian women in 70’s, 80’s and 90’s and new EL*C initiatives

19:30 – 20:00 Performance from LGBT Youth Performance Initiative Amsterdam

20:00 – 21:30 Drinks and Networking

Register for this event

Background and organisers

The International Lesbian Information Service (ILIS) (which existed 1980-1998) organised no less than 11 European lesbian conferences, as well as supporting three Asian lesbian conferences and three Latin American lesbian conferences. During the 2017 European Lesbian* Conference in Vienna, there emerged a request for researching the history of European lesbian organising, to prevent this generation from not knowing the past and enabling us to learn and find inspiration from the two decades worth of experience.

The European Lesbian* Conference (EL*C) is a collective of lesbian, queer, bi and trans women registered as an NGO, which aims to create a network of lesbians in Europe and Central Asia. EL*C Conference took place in October 2017, in Vienna (Austria). Five hundred lesbian politicians, artists, journalists, academics gathered from all over Europe and Central Asia for a very successful, historical and mediatized event. The next conference will take place on 12-14 April 2019, in Kyiv, Ukraine.

IHLIA LGBT Heritage is an international LGBTI library, archive, information and documentation centre about homosexuality and sexual diversity. IHLIA curates the largest LGBT collection of Europe with over 165.000 titles, including books, journals, films, posters, objects and archives from individuals and organisations.

Women@WorkplacePride is part of the Workplace Pride Foundation, aiming to build a community of LGBT women where they meet, share their professional knowledge and learn from one another’s experience and improve visibility of LGBT women in the workplace.
Workplace Pride is a not for profit foundation dedicated to improving the lives of LGBTI people in workplaces all over the world.

The LGBT Youth Performance Initiative Amsterdam is proud to present, Mens label je niet, where three young women*, namely, Lot, Fleur and Iris, who are full of power, vulnerability and rawness share their stories, thoughts and ask questions about being young and exploring ones identity as queer, lesbian and gender-fluid teens in the Netherlands. The LGBT Youth Performance Initiative Amsterdam is a performance project for queer youth between 14 and 24 years old. Within a safe environment, we research questions relevant to the youth, their stories and thoughts around identity and the world around them. Although professional performance artists coach the youth throughout the process, the young participants are provided the tools to become their own choreographers, songwriters and directors.

 

Booklet

During the European Lesbian* Conference in October 2017, which was held in Vienna, there emerged a request for researching the history of European lesbian organising. This was a result of presentations during the plenary history panel by Evien Tjabbes, Eva Isaksson and Lepa Mladjenović – former members of a group named the International Lesbian Information Service (ILIS), which existed from 1980-1998.

 

Through the research at IHLIA, Belinda Dear discovered that ILIS organised no less than 11 European lesbian conferences, as well as supporting three Asian lesbian conferences and three Latin American lesbian conferences. Her research was compiled into a booklet, which serves as a small overview of the history of ILIS – covering details of its international conferences, its presence at three UN World Conferences on Women, its actions, strategies, communications, structure and conference workshop themes. The front cover depicts a timeline of all the international conferences organised by ILIS, as well as the ones to which ILIS officially attended.

 

Through the information discovered in IHLIA’s archives, the EL*C as well as other lesbian groups now has an opportunity to look into the challenges and successes of the international lesbian organising of the past, and to learn and find inspiration from the near two decades worth of experience.

 

Included in the booklet are a number of detailed references, which can be used to find the source documents by using IHLIA’s digital archive.

 

Read the booklet

 

Lesbian* movement in Europe – past and future2019-01-03T13:44:40+00:00
6 juni, 1700

22 juni: QueerTalk #2 – Trans*Tapes: Broadening the narrative of what it means to be trans*

2019-01-03T13:45:51+00:00

Last few years several stories of trans*people were brought to the attention of the general public. Sharing stories and gaining insight in the lives of trans*people is important for gaining knowledge and could potentially empower trans*people. But what if a trans*person does not feel represented by the offered narrative? This was the case for Bart Peters, Jonah Lamers en Chris Rijksen (see photo). They took action to make trans*people’s voice heard and created the Trans*Tapes

The Trans*Tapes is a series of six short portraits about transgender people in the Netherlands. While many narratives dealing with the topic ‘transgender’ tend to turn transgender people into subjects instead of humans, the Trans*Tapes focuses on strength, positivity and human resilience. The series broadens the narrative and reveals a more layered image of what it can mean to be transgender. In this second edition of QueerTalk, the audience will get the chance to see and hear more about the project.

Praktische informatie

Wanneer? Woensdag 22 juni
Hoe laat? 17:30 – 19.00 uur
Waar? Centrale OBA – Haasse/Vestdijkzaal (6e verdieping), Oosterdokskade 143
Toegang is gratis/Entry is free

 

Deze lezing is de derde in een reeks van drie die het Mosse Fonds en IHLIA gezamenlijk organiseren in de OBA. Daarnaast is dit de tweede QueerTalk

22 juni: QueerTalk #2 – Trans*Tapes: Broadening the narrative of what it means to be trans*2019-01-03T13:45:51+00:00
31 juli, 2019

Zine making workshop with Rae Parnell as part of Nos tei

2019-08-01T09:27:21+00:00

[NEDERLANDS ONDERAAN]

During this workshop, zinester Rae Parnell (aka Raezor Beam) sets out to create a safe space for people from LGBTQAI+ and POC communities, centring LGBTQAI+ people of color.

During this intimate workshop attendees will get the tools to create their own 6-page mini-zine out of (reproduced) printed materials from the collections of the Black Queer Archives and IHLIA LGBT Heritage.

The aim of this workshop is to facilitate conversations around self-expression, representation and activism. Zines, through their DIY roots, have long been – and continue to be – an important medium for marginalized communities to express themselves, communicate with one another, and share community based knowledge.

This workshop is free and open for all, but capacity is limited. To attend please send an email to aanmelden@ihlia.nl

Rae Parnell

Rae Parnell (aka RaeZor Beam) is a researcher, writer, and artist based in the Hague, NL. They do healing work and community building through workshop facilitation and use the process of zine-making to archive queer and trans communities of color. Although they are currently exploring movement based work, Rae often returns to zine making as a way to archive their experiences, and the wisdom of the community around them.

Nos tei

This workshop is organized by IHLIA LGBT Heritage in proud collaboration with Black Queer Archives and presented within the framework of Nos tei, an exhibition curated by Julian Isenia and Naomie Pieter. Nos tei is an incitement to a more inclusive description of LGBT history.

Workshop

IHLIA LGBT Heritage, Oosterdokskade 143, 1011 DL Amsterdam
Prinsenzaal (6.1), 6th floor OBA Oosterdok
Thurday 15 august 2019, 19.00 – 21.30
Sign up: aanmelden@ihlia.nl
Language: English

Image credit (left to right): Feminist Art Fest, cover, Rae Parnell. DIVERGE, cover, Rae Parnell. Rae Parnell, portrait, ph: Larissa Clement Belhacel

**********************************

Tijdens deze workshop stelt zinester Rae Parnell (aka Raezor Beam) zich als doel een veilige ruimte maken voor mensen van LGBTQAI+ en POC-gemeenschappen, ‘centering’ LGBTQAI+-mensen van kleur. Tijdens deze intieme workshop krijgen deelnemers de tools om hun eigen mini-zine van zes pagina’s te maken uit (gereproduceerd) gedrukt materiaal uit de collecties van de Black Queer Archives en IHLIA LGBT Heritage.

Het doel van deze workshop is om gesprekken op gang te brengen rondom thema’s als zelfexpressie, representatie en activisme. Zines, door hun DIY-roots, zijn al lange tijd – en blijven – een belangrijk medium voor gemarginaliseerde gemeenschappen om zich uit te drukken, met elkaar te communiceren en kennis van de gemeenschap te delen.

Deze workshop is gratis en iedereen is welkom, maar capaciteit is beperkt. Om deel te nemen stuur een e-mail naar aanmelden@ihlia.nl

Rae Parnell

Rae Parnell (ook bekend als RaeZor Beam) is een onderzoeker, schrijver en kunstenaar in Den Haag. Hen doet helend en gemeenschapsvormend werk door het faciliteren van workshops. Verder gebruikt hen het proces van ‘zine-making’ om queer- en transgemeenschappen van kleur te archiveren. Alhoewel hen momenteel het werken met beweging verkent, keert Rae vaak terug tot het maken van zines om hun ervaringen en de wijsheid van de gemeenschap rondom hen te archiveren.

Nos tei

Deze workshop wordt georganiseerd door IHLIA LGBT Heritage in trotse samenwerking met Black Queer Archives en wordt gepresenteerd in het kader van Nos tei, een tentoonstelling gecureerd door Julian Isenia en Naomie Pieter. Nos tei is een aanzet tot een meer inclusieve beschrijving van lhbt-geschiedenis.

Workshop

IHLIA LGBT Heritage, Oosterdokskade 143, 1011 DL Amsterdam
Prinsenzaal (6.1), 6e verdieping OBA Oosterdok
Donderdag 15 august 2019, 19.00 – 21.30
Aanmelden: stuur een mail naar aanmelden@ihlia.nl
Voertaal: Engels

Image credit (van links naar rechts): Feminist Art Fest, cover, Rae Parnell. DIVERGE, cover, Rae Parnell. Rae Parnell, portrait, ph: Larissa Clement Belhacel

Zine making workshop with Rae Parnell as part of Nos tei2019-08-01T09:27:21+00:00
23 juli, 2018

“If only I could make friends as fast as they go”

2018-08-06T09:38:51+00:00

Van 23-27 juli streken wetenschappers, beleidsmakers, activisten en politici neer in Amsterdam voor het grootste congres op het gebied van gezondheid: AIDS 2018. Voor de 22e keer kwamen zij bijeen om te praten over oplossingen om de wereldwijde aidsepidemie in te dammen.

IHLIA blikt terug op de eerste decennia van een crisis waar rare infecties, die samen aids werden genoemd, een einde maakte aan vele jonge levens.

Tekst: Martien Sleutjes

‘Het Jaar Nul’

In 1996 zorgde arts Els Borst als minister van Gezondheidszorg voor een doorbraak in de strijd tegen hiv in Nederland: een subsidieregeling voor de combinatietherapie. Het gebruik van enkelvoudige medicijnen bleek niet te werken tegen het virus. Resistentie was terecht een gevreesd woord.

Het échte wondertje van de combinatietherapie was dat in de meeste gevallen er geen resistentie optrad. De diagnose aids kon verdwijnen naar de achtergrond, leven met hiv werd mogelijk. 1996 was ‘Het Jaar Nul’ van leven met hiv waarin een aantal mensen letterlijk van het doodsbed opstonden. Inmiddels hebben de medicijnen ervoor gezorgd dat mensen met hiv onder behandeling andere mensen bij onveilige seks niet meer kunnen infecteren.

Paniek

Hoe anders was het leven vóór dat Jaar Nul! Naar buiten toe werd er ‘Geen paniek’ geroepen, zoals blijkt uit het boek met de gelijknamige titel van Annet Mooij, maar ondertussen was die er wel onder de homomannen… Chris Verboog, een van de mensen achter Homologie en Homostudies, schreef in een column in 1987 Griepje gehad?: “Ziek zijn kan niet meer. Als homo kun je tegenwoordig niet meer even een beetje ziek zijn.”*

In een gesproken column voor MVS Radio in 1989, Hoe was het daar nou met aids?, beantwoordt hij de vraag die iedereen toen over het homoleven in steden als San Francisco stelde. Dat was beroerd: bedelende mensen, een aids-tentenkamp, overal mensen met aids-petities, strompelaars, rolstoelen in de bars. “Je kon er niet omheen. Gelukkig niet.”

Want we moeten er niet omheen willen. San Francisco liet hem zien dat er naast compassie ook ongebreidelde hoop bleef: hoop op betere geneesmiddelen, hoop op meer geld voor onderzoek, hoop op etc.

En dat geeft moed: “Moed om te vechten en om van je leven te genieten zolang het kan. Moed om openlijk over je toestand te spreken en zichtbaar te zijn, je niet vóór je dood al uit het leven terug te trekken. Zo is het dus nu met aids in San Francisco. Vréselijk eigenlijk. Maar toch, ik zal daarom iedereen aanraden er heen te gaan, met óf zonder aids.”*

Zwarte marker

Terrence, oftewel Dolly Cooke, een Engelsman wonend in Amsterdam die in 1992 aan aids overleed, doneerde zijn archief aan IHLIA. Wat begon als een kunstproject om netwerken in de homoscene te visualiseren, werd een verslag van de strijd en zijn strijd tegen het klotevirus. In zijn logboeken die in het archief liggen, markeerde hij de pagina’s wanneer vrienden overleden met een zwarte marker. In maart 1986 verloor hij in één week eerst zijn beste Amsterdamse vriend en daarna zijn beste Londense vriend. Op 6 mei 1987 noteert hij boven aan de pagina: “Steven Holts dies (V.S.P.) so another sex partner goes. If only I could make friends as fast as they go.”

Als homo ontsnappen aan de gevolgen van aids was onmogelijk. Als aids niet voorkwam in je eigen directe vriendenkring, waren er altijd wel kennissen van vrienden die wegvielen of waren bekende mensen uit de scene slachtoffer. En ondertussen knaagde steeds sterker het gevoel dat de overheid te weinig of te laat reageerde.

Actie

Homomannen namen wel de verantwoordelijkheid. Ze hadden minder wisselende sekscontacten en gingen massaal aan het condoom. De giga-daling in het aantal geslachtsziekten gaf de wetenschappers het signaal dat zij moesten doorzetten. Als autoriteiten aids te lijf wilden gaan met onderdrukking of uitsluiting, bijv. door grenscontroles, dan liet de wetenschap van zich horen. Zo zou de Amsterdamse aidsconferentie van 1992 eigenlijk in Boston gehouden worden, maar de inreisbeperkingen voor mensen met hiv maakten dat onmogelijk.

De homobeweging zelf zat ook niet stil. Direct of indirect zette ze wetenschappers en autoriteiten aan tot actie. In Nederland ging dat wat makkelijker dan elders, maar toch: optreden was nodig. In de VS was de homobeweging veel minder sterk en nog nauwelijks landelijk georganiseerd.

Daar ontstond in 1987 de felste actiegroep: Act-Up, Aids Coalition To Unleash Power. De oprichter was ‘difficult man’ Larry Kramer. Kramer kon leven van het geld dat hij met filmscripts had gemaakt en was daardoor onafhankelijk. In 1981 had hij aan de wieg gestaan van de Gay Men’s Health Crisis. Hij werd al snel de ‘angriest man in the world’, omdat boosheid hem verder bracht dan redelijkheid.

Acties van Act Up waren gevreesd, ook bij medestanders. Kijk maar eens naar de Franse film 120 BPM uit 2017. Maar Act Up trok ook mensen die alles wilden weten van het virus en wat er tegen gedaan kon worden. Zo werden ze ook de mensen die de wetenschappers scherp hielden.

Door het succes van de combinatietherapie bleven mensen niet alleen leven, maar durfden ze ook weer te gaan leven, plannen te maken. Omdat er geen vaccin tegen hiv is, blijft het zich echter wel verspreiden. Om een begin te maken met het uit de wereld krijgen, zou op wereldschaal iedere persoon met hiv onder behandeling moeten staan. Hoe ingewikkeld dat echter is, blijkt wel uit de moeizame, jarenlange bestrijding van andere soa’s. Maar als we daarom onze handen in wanhoop in de lucht gooien, komen we er nooit.

* De quotes komen uit het boek met verzamelde columns van Chris Verboog. Waarom is dat een homobraadpan? Columns 1980-1992. – Amsterdam : Schorer, 1993. (respectievelijk p.42 en p.71)

“If only I could make friends as fast as they go”2018-08-06T09:38:51+00:00
1 juni, 2018

‘Ik liep de hele dag rond op het festival en werd overweldigd door de hoeveelheid talent en passie voor kunst’

2019-01-03T13:45:33+00:00

Aansluitend op IDAHOT Day organiseerden de PINKoriginals op 18 mei 2018 een festival voor en door jongeren. Studenten, makers en workshopleiders die deelnamen aan het festival spiegelden zich aan de ‘butch-femme’-cultuur uit de jaren 40-60 van de vorige eeuw. Een tijd waarin lb-vrouwen* en trans*personen alleen in de beslotenheid van de eigen cafés zichzelf konden zijn.

De inspiratie voor deze festivaldag komt uit het IHLIA-archief: Verkeerde Vriendschap (1984) van Sacha Wijmer en Anja van Kooten Niekerk. Clari de Waal, de coördinator van PINKoriginals, heeft aan iedereen die aan deze dag meegewerkt heeft om het hoofdstuk Subcultuur, Stijlmiddelen en Omgangsvormen te lezen. ‘In het boek wordt de praktijk van het lesbisch leven in de jaren 20-60 van de vorige eeuw heel mooi beschreven, gedistilleerd uit diepte-interviews met betrokken vrouwen.’

Dagprogramma met studenten mbo

Tegenwoordig zijn er niet of nauwelijks meer exclusieve plekken voor LB-vrouwen*, geen zichtbare subcultuur. Er is wel internet met veel informatie, taal en begrippen om elkaar en jezelf te beschrijven. Hoe staat het met de sociale veiligheid onderweg naar een inclusieve samenleving?

Creatieve workshops

Mbo-studenten Media en Vormgeving kregen verschillende creatieve workshops aangeboden. Hierin draait het om expressie, hoe je een middels verschillende kunstuitingen je gevoel en gedachtes kunt overbrengen. De studenten kunnen kiezen uit: dans, film, fotografie, poëzie en 3-D. Tijdens presentaties werden de resultaten uit de workshops met de studenten gedeeld.

Expositie

In een expositie stonden beelden uit het verleden en reacties van eigentijdse kunstenaars op het thema bij elkaar.

Twee anekdotes vertellen over een clubbezoek, één uit het werk van de jonge schrijver Sofie Lakmaker anno NU en één uit Verkeerde Vriendschap anno 1950.

Prachtige portretten van bezoekers van pottencafés eind jaren 80 van de bekende fotograaf Marian Bakker. De Potcast van Lotte Gommers, een afstudeerproject voor de afdeling grafisch van de St Joost Academie. Een videocompilatie van studente Joyce Kruijer, illustreert het gedicht van Anne Bosveld over de liefde en een toekomst zonder hokjes.

Voorstelling: Mens label je niet

Studenten woonden een voorstelling bij van het LGBT Youth Performance Initiative Amsterdam: met de jonge bevlogen makers Lot, Fleur & Iris en o.l.v. Marlieke Burghouts en Leila Lohman. Na de voorstelling praatten zij na met de spelers.

Avondprogramma voor geïnteresseerden

De avond stond ook open voor geïnteresseerden. Zij kregen dezelfde voorstelling te zien en de presentatie van de resultaten van het dagprogramma. Het thema voor het nagesprek was: veilige plekken voor lhbt+-jongeren blijven nodig…

Reactie Sonia (18 jr.): ‘Ik liep de hele dag rond op het festival en werd overweldigd door de hoeveelheid talent en passie voor kunst. Mijn taak was om een gesprek te leiden tussen alle aanwezigen op het festival over het onderwerp van veilige plekken voor lhbtq+’ers.

Ik was positief verrast over hoe respectvol mensen meededen met het kringgesprek, alle generaties van jong tot oud hebben bijgedragen aan de discussie. Het gesprek voelde heel los, al luisterend ben ik tot een conclusie gekomen over het onderwerp van veilige plekken.

Een ‘veilige plek’ of ‘safe space’ hoeft geen letterlijke plek te zijn. Om een sfeer om je heen te creëren waar je je prettig voelt, is het goed om veel kracht uit te stralen en zeker te zijn over je identiteit. Als mensen jouw identiteit niet begrijpen, mag je kiezen om ze hierover te onderwijzen, maar je mag natuurlijk ook beslissen om het voor jezelf te houden. Zo ontwikkel je langzamerhand om je heen een mobiele veilige plek.’
Lees meer

‘Ik liep de hele dag rond op het festival en werd overweldigd door de hoeveelheid talent en passie voor kunst’2019-01-03T13:45:33+00:00
30 april, 2018

PINKoriginals presenteren eendaagsfestival: Nothing Changes, Everything Moves

2019-01-03T13:45:34+00:00

Aansluitend op IDAHOT Day organiseren we op 18 mei 2018 een festival voor en door jongeren.

Inspiratie uit het archief

Deelnemers aan het festival spiegelen zich aan de ‘butch-femme’-cultuur uit de jaren 40-60 van de vorige eeuw. Een tijd waarin LB-vrouwen* en trans*personen alleen in de beslotenheid van de eigen cafés zichzelf konden zijn. Lees het hoofdstuk Subcultuur, Stijlmiddelen en Omgangsvormen uit het onderzoeksverslag van Sacha Wijmer en Anja van Kooten Niekerk, dat in 1984 verscheen onder de titel Verkeerde vriendschap. Hierin wordt de praktijk van het lesbisch leven in de jaren 40-60 heel mooi beschreven, gedistilleerd uit diepte-interviews met betrokken vrouwen.

Dagprogramma voor studenten mbo

Dit eendaagse festival bestaat uit twee delen. Het eerste deel is een dagprogramma waarbij we mbo-studenten van de opleiding Media en Vormgeving uitdagen om te reageren op de lhbt-emancipatiegeschiedenis met voorbeelden van nu. De studenten bereiden de dag voor op school, met inhoudelijke discussie. Op het festival zelf wonen ze een voorstelling bij van LGBT Youth Performance Initiative Amsterdam: Mens label je niet (amateurs olv Marlieke Burghouts en Leila Lohman) en nemen zij deel aan verschillende creatieve workshops.

Avondprogramma voor geïnteresseerden

Voor het tweede deel (18.00 – 20.30 uur) zijn verschillende lhbt+-jongerenorganisaties uitgenodigd. De avond staat ook open voor andere geïnteresseerden. Zij krijgen dezelfde voorstelling te zien en de presentatie van de resultaten van het dagprogramma. Het thema voor het nagesprek is: veilige plekken voor lhbt+-jongeren blijven nodig…

Moderator Kristiane van de Vijver

18.00 Inloop en expositie
19.00 Voorstelling ‘Mens label je niet’
Aansluitend nagesprek thema ’veilige ontmoetingsplekken blijven nodig..’
Presentatie van de resultaten van het dagprogramma
20.30 Einde
Borrel

Locatie: Theater en hal OBA, 7e verdieping
Oosterdokskade 143
1011 DL Amsterdam

Meld je aan voor het avondprogramma

Wil je bij deze avond aanwezig zijn?  Dat kan! Meld je hier aan.

Foto Café Vivelavie, Amsterdam 1989 (gemaakt door Marian Bakker)
PINKoriginals presenteren eendaagsfestival: Nothing Changes, Everything Moves2019-01-03T13:45:34+00:00
22 december, 2017

PINKorginals: FESTIVAL Nothing Changes, Everything Moves

2019-01-07T11:07:39+00:00

FESTIVAL Nothing Changes, Everything Moves – 18 mei 2018

foto Marian Bakker

Café Vivelavie, Amsterdam 1989 (foto Marian Bakker)

PINKoriginals in samenwerking met het LGBT Youth Performance Initiative Amsterdam, het Mediacollege Amsterdam, het ROCvA afdeling Media en Vormgeving en de OBA.

Inspiratie uit het archief

Studenten, makers en workshopleiders die deelnemen aan het festival spiegelen zich aan de ‘butch-femme’-cultuur uit de jaren 40-60 van de vorige eeuw. Een tijd waarin LB-vrouwen* en trans*personen alleen in de beslotenheid van de eigen cafés zichzelf konden zijn. Lees hier het hoofdstuk Subcultuur, Stijlmiddelen en Omgangsvormen uit het onderzoeksverslag van Sacha Wijmer en Anja van Kooten Niekerk, dat in 1984 verscheen onder de titel Verkeerde vriendschap. Hierin wordt de praktijk van het lesbisch leven in de jaren 40-60 heel mooi beschreven, gedistilleerd uit diepte-interviews met betrokken vrouwen.

  • Theater
  • Workshops
  • Expositie
  • Terug naar festivalpagina

Dagprogramma met studenten mbo

Tegenwoordig zijn er niet of nauwelijks meer exclusieve plekken voor LB-vrouwen*, geen zichtbare subcultuur. Er is wel internet met veel informatie, taal en begrippen om elkaar en jezelf te beschrijven. Hoe staat het met de sociale veiligheid onderweg naar een inclusieve samenleving?

Creatieve workshops

Mbo-studenten Media en Vormgeving krijgen verschillende creatieve workshops aangeboden. Hierin draait het om expressie, hoe je een middels verschillende kunstuitingen je gevoel en gedachtes kunt overbrengen. De studenten kunnen kiezen uit: dans, film, fotografie, poëzie en 3-D. Tijdens presentaties worden de resultaten uit de workshops met de studenten gedeeld.

Expositie

In een expositie staan beelden uit het verleden en reacties van eigentijdse kunstenaars op het thema bij elkaar.

Twee anekdotes vertellen over een clubbezoek, één uit het werk van de jonge schrijver Sofie Lakmaker anno NU en één uit Verkeerde Vriendschap anno 1950.

Prachtige portretten van bezoekers van pottencafés eind jaren 80 van de bekende fotograaf Marian Bakker. De Potcast van Lotte Gommers, een afstudeerproject voor de afdeling grafisch van de St Joost Academie. Een videocompilatie van studente Joyce Kruijer, illustreert het gedicht van Anne Bosveld over de liefde en een toekomst zonder hokjes.

Voorstelling: Mens label je niet

Studenten wonen een voorstelling bij van het LGBT Youth Performance Initiative Amsterdam: met de jonge bevlogen makers Lot, Fleur & Iris en o.l.v. Marlieke Burghouts en Leila Lohman. Na de voorstelling praten zij na met de spelers.

Kristiane van de Vijver

Host van de dag Kristiane van de Vijver

‘Na mijn Bachelor Media en Cultuur aan de UvA besloot ik te kiezen voor een Master in genderstudies aan de UU. Daar raakte ik geïnteresseerd in de manier waarop onze samenleving samengesteld is door constructies en machtsstructuren. De onderwerpen die in het verleden een grote invloed hadden op onze samenleving, zijn vandaag nog steeds aanwezig, al zijn ze soms van vorm veranderd of zijn ze nu van toepassing op andere subgroepen. Daarom vind ik het bewaren van kennis, zoals in het archief van IHLIA, zo belangrijk. Via PINKoriginals kan een nieuwe generatie kennismaken met het archief. Zo kunnen jonge mensen hun eigen wereld betekenis geven via de beelden en woorden uit vroegere periodes.’

 

Avondprogramma voor geïnteresseerden

De avond staat ook open voor geïnteresseerden. Zij krijgen dezelfde voorstelling te zien en de presentatie van de resultaten van het dagprogramma. Het thema voor het nagesprek is: veilige plekken voor lhbt+-jongeren blijven nodig…

Expositie en presentaties

In een expositie en tijdens presentaties worden de resultaten uit de workshops gedeeld, naast het werk van de jonge kunstenaar Lotte Gommers, studente Joyce Kruijer en de bekende fotograaf Marian Bakker. En een fragment uit het werk van de jonge schrijver Sofie Lakmaker.

Voorstelling: Mens label je niet

Een voorstelling bij van het LGBT Perfomance Initiative Amsterdam: met de jonge bevlogen makers Lot, Fleur & Iris en o.l.v. Marlieke Burghouts en Leila Lohman.

Nagesprek

Sonia Veltkamp begeleidt het gesprek met de zaal over sociale veiligheid van jonge lhbt*-ers en of fysieke plekken daarin kunnen helpen.

Sonia Veltkamp

Moderator van de avond: Sonia Veltkamp

‘Ik groeide op in een familie die niks behalve liefde gaf. Toen ik ouder werd en blootgesteld werd aan de buitenwereld, werd ik ook bewust van het feit dat ik veel geluk heb gehad. Het is niet vanzelfsprekend dat je je prettig voelt in je eigen gezin. Ik heb op zowel formele (door mijn hobby debatteren) als informele manieren discussies gevoerd met mensen over hoe acceptatie het best tot stand kan komen, maar ik heb nog altijd het gevoel dat ik me moet inhouden. Waarom voel ik dat? Dit festival lijkt me een goede plek om deze discussies voort te zetten.’

 

Reacties

Sonia (18 jr): ‘Ik liep de hele dag rond op het festival en werd overweldigd door de hoeveelheid talent en passie voor kunst. Mijn taak was om een gesprek te leiden tussen alle aanwezigen op het festival over het onderwerp van veilige plekken voor lhbtq+’ers.

Er waren mensen die een stuk een jonger waren dan ik, maar ook mensen die ouder waren en daarbij veel meer ervaring hadden. Een uiteenlopende doelgroep dus. Ik vond het van tevoren stressvol, ik wist niet zeker of mensen mee zouden praten en ik zag op tegen de uitdaging van het verenigen van deze verschillende groepen mensen. Het enige wat ik zeker wist, was dat ik het belangrijk vond dat iedereen zich op hun gemak voelde.

Ik was positief verrast over hoe respectvol mensen meededen met het kringgesprek, alle generaties van jong tot oud hebben bijgedragen aan de discussie. Het gesprek voelde heel los, al luisterend ben ik tot een conclusie gekomen over het onderwerp van veilige plekken.

Een ‘veilige plek’ of ‘safe space’ hoeft geen letterlijke plek te zijn. Om een sfeer om je heen te creëren waar je je prettig voelt, is het goed om veel kracht uit te stralen en zeker te zijn over je identiteit. Als mensen jouw identiteit niet begrijpen, mag je kiezen om ze hierover te onderwijzen, maar je mag natuurlijk ook beslissen om het voor jezelf te houden. Zo ontwikkel je langzamerhand om je heen een mobiele veilige plek.

We leven in een wereld waar er veel meters zijn gemaakt op het gebied van ‘tolerantie’, maar helaas betekent ‘tolerantie’ ook niet meteen ‘begrip’. Soms hebben mensen die zich als lhbtq+’er identificeren moeite met het feit dat ze zich onbegrepen voelen, om die reden is het fijn dat er nog altijd fysieke plekken zijn waar het mogelijk is om een gesprek aan te gaan met mensen die het wél begrijpen.’

Lees ook de reactie van Jouk

 

Het festival wordt ondersteund door:

lgbt performance initiativemedia college amsterdamog-logo-rocvaMoving arts projectoba_logo_kort_rood_hTransketeers

 

 

PINKorginals: FESTIVAL Nothing Changes, Everything Moves2019-01-07T11:07:39+00:00
16 februari, 2017

Call for Papers special issue Dutch Journal of Gender Studies

2017-02-26T13:51:13+00:00

Call for Papers

Special Issue: Trans*: Approaches, Methods and Concepts
Dutch Journal of Gender Studies (Tijdschrift voor Genderstudies)
Guest Editors: Looi van Kessel, Liesbeth Minnaard, Eliza Steinbock (Leiden University)
Deadline (submission abstracts): March 15

This special issue of the Dutch Journal of Gender Studies (Tijdschrift voor Genderstudies) will be dedicated to the exploration of trans* as a critical approach to rethink the projects of gender and sexuality studies, critical race studies, decoloniality, and translation studies, following the June 2016 conference Trans*: Approaches, Methods and Concepts, organised by the Netherlands Re-search School for Gender Studies (NOG). Heeding to Susan Stryker and Paisley Currah’s call to ask “what the transgenic, transnational, or translational […] might have to do with transgender, as well as what heuristic or analytic insights rooted in transgender experience might contribute to such transdisciplinary inquiries” (2015: 190), we invite scholars from all disciplines to respond to a gender-centered consideration of which kind of trans, where and how.

The asterisk (*) is a wildcard for the many possibilities for affixing trans to other terms. The pre-fix trans- shows up very often in the fields of gender and sexuality, in transnational, translational and transcultural theories, as well as in diversity and inclusivity studies. In its various iterations, this prefix shapes the ways in which these fields approach the intersections of social, individual, cultural, and national experiences. Eva Hayward and Jami Weinstein put it eloquently: “Trans* foregrounds and intensifies the prehensile, prefixal nature of trans– and implies a suffixal space of attachment that is simultaneously generalizable and abstract yet its function can be enacted only when taken up by particular objects (though never any one object particular): trans* is then more than and equal to one” (2015: 196). As such, a critical reflection of which assumptions and presuppositions are glossed over by the uses of trans– needs to depart from the manifold mean-ings that can be attached to it. This special issue aims to examine underlying assumptions and support reflection on the different layers of meaning in the professional jargon and analytical language of these fields. It provides the space and opportunity for deliberating the multiple workings of trans* as a prefix, as well as for discussing case studies that demonstrate its (un)productivity.

The editors of this special issue welcome scholars from all disciplines who are invested in analyz-ing difference and difference marking practices, such as gender, sexuality, race/ethnicity, class, religion, age, ability, and citizenship. We are excited to showcase research conducted into these social categories through methods including but not limited to empirical, historical, ethnographic, artistic, hermeneutic, and affective approaches.

Research articles are subjected to a double blind peer review process. Articles have to be submit-ted in English or in Dutch. The Dutch Journal of Gender Studies (Tijdschrift voor Genderstudies) is published by Amsterdam University Press: www.tijdschriftvoorgenderstudies.nl

Deadlines and timeline publication

– Submission of abstracts (+/- 450) to: tvgarchief@gmail.com
Deadline submission abstracts: March 15
– Notification of invitation for full article before: April 15
– Deadline first version articles (max. 6000 words incl. references and bibliography): June 15
– Reviews from external reviewers received: September 1
– Final version from authors (max. 6000 words): October 1
– Publication: December 2017

Author Guidelines in English: http://nl.aup.nl/wosmedia/1399/author_instructions_tijdschrift_voor_genderstudies.pdf

Author Guidelines in Dutch: http://nl.aup.nl/wosmedia/2084/auteursinstructies_tijdschrift_voor_genderstudies.pdf

Editors

Looi van Kessel: l.van.kessel@hum.leidenuniv.nl
Liesbeth Minnaard: e.minnaard@hum.leidenuniv.nl
Eliza Steinbock: e.a.steinbock@hum.leidenuniv.nl

Call for Papers special issue Dutch Journal of Gender Studies2017-02-26T13:51:13+00:00
18 februari, 2016

Rainbow Girls

2019-01-03T13:46:14+00:00

Een fotografische documentaireserie over lesbische vrouwen in Zuid-Afrika

For English scroll down.

Onverschrokken leven zij met de dagelijkse dreiging van geweld, constante intimidatie en het risico om verstoten te worden door hun eigen families. De lesbische vrouwen van Gugulethu en Khayelitsha townships blijven trots op wie zij zijn en de liefde die zij representeren.

Zuid-Afrika wordt nog altijd geplaagd door een hoge mate van geweld tegen vrouwen en kinderen. Dit ondanks één van de meest vooruitstrevende grondwetten ter wereld, en een aanscherping van de wetgeving die de rechten van vrouwen en kinderen beschermt.

Rainbow Girls is het derde deel van Julia Gunther’s langlopende project ‘Proud Women of Africa’: een fotografische documentaire over vrouwen die leven of werken in Afrika.

Handout

Bekijk de handout die bij de tentoonstelling hoort (in Engels).

Meer informatie over Julia Gunther en haar werk, klik hier.

Rainbow Girls wordt ondersteund door het Amsterdams Fonds voor de Kunst (AFK).

*************

RAINBOW GIRLS – A photographic documentary series about lesbian women in South African townships.

Undeterred by the daily threats of violence, constant intimidation and at the risk of being cast out by their own families, the lesbian women of Gugulethu and Khayelitsha townships continue to be proud of who they are and the love they represent.

South Africa is still home to high levels of violence against women and children, despite a constitution widely regarded as the most progressive in the world, and after a legislative overhaul that safeguards women’s and children’s rights.

Rainbow Girls is the 3rd installment of Julia Gunther’s ongoing project ‘Proud Women of Africa’: a photographic record of women who live or work in Africa.

Handout

Take a look at the handout of the exhibition in PDF.

More information about Julia and her work, click here.

Rainbow Girls is supported by the AFK (Amsterdam Fund for the Arts).

Rainbow Girls2019-01-03T13:46:14+00:00
22 september, 2014

Roze Kast

2019-01-22T15:32:10+00:00

In de ‘Roze Kast’ op het IHLIA-plein vind je boeken en films die gaan over lhbt-thema’s. We zijn samen met de Openbare Bibliotheek Amsterdam (OBA) met dit project begonnen, omdat in bibliotheken ‘roze’ boeken en films – als ze al aanwezig zijn – vaak niet makkelijk vindbaar en zichtbaar zijn. Met deze samenwerking kan IHLIA ook dit materiaal uitlenen!

Uiteindelijk willen we dat deze speciale kast in zoveel mogelijk openbare bibliotheken in Nederland wordt geplaatst. Zo zijn er meer kansen om bijvoorbeeld het boek van Ype Driessen te lenen.

Tekst gaat verder onder de afbeelding

Ype_Willem - foto 1 Ype_Willem - foto 2

Ype_Willem - foto 3 Ype_Willem - foto 4

Belang van de Roze Kast

Op woensdag 25 april 2012 werd de eerste Roze Kast officieel gepresenteerd. Hans van Velzen (oud-directeur OBA) en Saskia Keuzenkamp (oud-voorzitter IHLIA-bestuur) benadrukten allebei het belang van een Roze Kast in een openbare bibliotheek. Hoewel het over het algemeen goed gaat met de homo-emancipatie, moeten we niet achterover gaan leunen.

Het Sociaal Cultureel Planbureau onderzocht in Niet te ver uit de kast (waar Keuzenkamp mede-auteur van is) de ervaringen van homoseksuele mannen, lesbische vrouwen en biseksuelen over acceptatie, mate van openheid over hun geaardheid en hoeverre zij te maken hebben met negatieve reacties. Daaruit blijkt dat negatieve reacties niet uitzonderlijk zijn, met name in de openbare ruimte.

Een Roze Kast in een openbare ruimte als de bibliotheek kan juist een positieve bijdrage leveren: iedereen kan op een laagdrempelige manier kennismaken en in aanraking kan komen met ‘roze’ films en boeken. Maar bovenal kunnen (jonge) lhbt’ers ernaartoe om op een eenvoudige manier films en boeken te lenen die over ‘hen’ gaan.

Vindbaarheid roze boeken en films

Jack van der Wel (hoofd Collectie en Informatiedienstverlening IHLIA) hield vervolgens een inhoudelijke toespraak over de belangrijke functie van de Roze Kast. Vooral als het gaat om het toekennen van trefwoorden voor de film- en boekencollectie. Hij noemde bijvoorbeeld een aantal beschrijvingen van boeken en films waarbij de term homoseksualiteit helemaal niet genoemd werd. Dus hoe moeten mensen dan ‘roze’ films en boeken vinden?

Rolmodel

Tot slot hield Ype Driessen* (auteur van het boek Ype + Willem: twee onder één kap) een geestige presentatie over zijn werk als maker van fotostrips: hoe hij samen met Willem een soort van rolmodel werd voor andere jonge homo’s. En dat hij het zelf heel fijn had gevonden als er een Roze Kast bestond toen hij zelf 15 of 16 was.

Meer Roze Kasten

Hebben we bij IHLIA in Amsterdam al een Roze Kast, andere steden volgens ons voorbeeld. De openbare bibliotheken in Deventer en Groningen hebben nu ook hun eigen versie. In Friesland reist de Roze Kast van IHLIA langs verschillende openbare bibliotheken.

De Openbare Bibliotheek Rotterdam heeft een Roze Collectie.

Het project De Roze Kast wordt ondersteund door het ministerie van OCW

Roze Kast2019-01-22T15:32:10+00:00