IHLIA LGBT Heritage

About IHLIA LGBT Heritage

This author has not yet filled in any details.
So far IHLIA LGBT Heritage has created 262 entries.

September 2017

Even voorstellen: Samuel, onze nieuwe stagiair

Hallo! Ik ben Samuel, stagiair bij IHLIA voor de komende maanden. Ik studeer Gender & Ethnicity en Philosophy aan de Universiteit Utrecht en deze stage maakt deel uit van mijn studieprogramma voor Gender & Ethnicity.

In 2018 bestaat IHLIA veertig jaar en ik doe onderzoek naar wat er veertig jaar geleden (dus in 1978) allemaal gebeurde in Nederland en de rest van de wereld. Hierbij kijk ik niet alleen naar lgbt-zaken, maar ook naar wat er in meer algemene zin speelde op dat moment.

Tijdens mijn onderzoek kom ik af en toe erg interessante dingen tegen, zoals een essay van de filosoof Jeremy Bentham waarin hij argumenteert tegen de anti-sodomie wetten in Engeland. Er zijn twee dingen die dit essay zo bijzonder maken. Ten eerste is het rond 1785 geschreven en daarmee een van de eerste wetenschappelijke essays over homoseksualiteit in de Engelse taal. Ten tweede is het pas in 1978, in het Journal of Homosexuality, voor het eerst gepubliceerd. Hoewel Bentham geen onbekende filosoof is, weten nog steeds weinig mensen van het bestaan van dit gedeelte van zijn werk.

Bekijk een scan van de eerste pagina van het essay Offences Against One’s Self: Paederasty Part 1.

Rooie Flikkers staan centraal in nieuwste expo; extra beeldmateriaal op de website

Vanaf vandaag is de nieuwste IHLIA-expositie Eén jurk zegt meer dan duizend woorden over de invloed van de Rooie Flikkers (1975-1980) te zien.

Op de derde etage van de Centrale OBA heb je iedere dag gratis toegang tot de tentoonstelling over deze homoactivisten.

Er is over deze roerige periode zoveel te vertellen en te laten zien dat het niet lukt om dit allemaal in de tentoonstelling te verwerken. Daarom is op ieder paneel een QR-code geplaatst die linkt naar een webpagina met extra beeldmateriaal en ander aanvullende informatie.

Op de expositiepagina vind je de catalogus behorende bij de tentoonstelling.

Eén jurk zegt meer dan duizend woorden

Daar zoemde het plotseling rond in 1975: er waren in Nijmegen homoactivisten de straat opgegaan die provocerend in jurkjes rondliepen en zichzelf Rooie Flikkers noemden. Rooie omdat ze links waren en omdat ook links moest veranderen. Flikkers omdat ze genoeg hadden van de ‘homo die het wel mocht zijn, maar vooral niet mocht doen’.

De Rooie Flikkers werden bewonderd en verguisd. Dat was een positie waar ze van genoten. Het onderuithalen van zekerheden enerzijds en het assertief optreden als openlijke homo’s anderzijds was hun stijl.

In deze tentoonstelling schetsen we een beeld van de kleine actiegroep en haar resultaten. Hun zoektocht naar een eigen identiteit, naar bewustwording, naar het vormgeven van de noodzaak tot verandering. De periode van onrust leidde tot een grote groep zelforganisaties onder de roze vlag van het Roze Front.

Foto: Eric de Keizer – Optreden in Hamburg (1978): vlnr Ruud Ploegmakers (voor de buikkusdans), Frank Picokri, Matthieu Heemelaar, Mattias Duyves, Gert Hekma. Joost Gijselhart, Fabiola, Leo Dullaart, Jules van der Veldt en Loek Jehee aan de piano.

August 2017

5 september: première docu ‘Monument Van Trots’; website gelijknamige expo ook online

Op 5 september 1987 schreef Amsterdam geschiedenis. Op een prominente plek in de openbare ruimte, aan de voet van de Westerkerk, werd een uniek en imposant monument onthuld ‘om homoseksuele mannen en vrouwen te inspireren en te steunen in hun strijd tegen ontkenning, onderdrukking en discriminatie.’

Nu, na dertig jaar, is het Homomonument een levend monument, een plek voor herdenking, manifestatie en festiviteiten voor lesbo’s, homo’s, biseksuelen, transgenders en iedereen die buiten de heteronormatieve boot valt.

Documentaire

Naar aanleiding van drie decennia Homomonument maakte regisseur Sebastiaan Kes de documentaire Monument van Trots. De film toont de emancipatiestrijd van de Nederlandse LHBT-beweging in heden en verleden, geeft een beeld van de diversiteit van de hedendaagse LHBT-gemeenschap en benadrukt de ononderbroken relevantie van het Homomonument.

Première

Monument van Trots gaat in première op dinsdag 5 september om 20.30 uur op het Homomonument. Dit gebeurt – in de geest van het monument – in de openlucht en vrij toegankelijk voor iedereen. De presentatie van de avond is in handen van Dolly Bellefleur en ontwerpster Karin Daan en initiatiefnemer Bob van Schijndel zullen bij de première aanwezig zijn. Stadszender AT5 zendt de documentaire op 5 september om 21.00 uur uit.

www.monumentvantrots.nl

Ter gelegenheid van het monument is bij IHLIA tien jaar geleden de gelijknamige tentoonstelling Monument van Trots – met bijbehorende website – ontwikkeld waarin verschillende mensen zijn geïnterviewd over de betekenis van het monument in hun leven. Deze expo is nu in een nieuw jasje gestoken en aangevuld met nieuwe verhalen.

Daarnaast is de website aangepast. Neem snel een kijkje op: www.monumentvantrots.nl.

TENTOONSTELLING EN DOCUMENTAIRE OP REIS

De tentoonstelling is komende maanden te zien in Amsterdam en gaat vervolgens – met de documentaire – op reis door Nederland.

 

De planning tot eind 2017:

 

– Tot 10 september – bij IHLIA in de Centrale OBA (Oosterdokskade 143, 3e etage)
– 14 september tot eind oktober – OBA Slotermeer (Slotermeerlaan 103E)
– 8 november tot eind december – OBA Linnaeus (Linnaeusstraat 44)

Het project Monument van Trots is een initiatief van Stichting Human Focus in samenwerking met Stichting Homomonument en IHLIA LGBT Heritage.

Foto: An Stalpers Fotografica Nijmegen.

July 2017

Expositie ‘Monument van Trots’ in een nieuw jasje

Ter ere van het Homomonument is bij IHLIA tien jaar geleden de tentoonstelling Monument van Trots – met bijbehorende website – ontwikkeld waarin verschillende mensen zijn geïnterviewd over de betekenis van het monument in hun leven.

Op 5 september 2017 bestaat het monument precies dertig jaar. Met het jubileum in zicht is deze expo in een nieuw jasje gestoken en aangevuld met nieuwe verhalen én is de website aangepast. Ook komt er een documentaire ter gelegenheid van het jubileum, gemaakt door Sebastiaan Kes, die op 5 september op het Homomonument in première gaat.

Op 10 augustus, vanaf 17:15 uur, wordt de vernieuwde tentoonstelling feestelijk geopend. Iedereen is daarbij van harte uitgenodigd!

Meer informatie over de tentoonstelling vind je hier.

Queering the Collections: terugblik op symposium en jaarverslag online

  • Queering the Collections, a network of people working to promote the collection and exhibition of queer history and heritage in the Netherlands, invites you to our first annual symposium, ‘The Art of Queering.’ In this symposium, archive and museum professionals present their own experiences of representing queer lives in public projects. Audience members are invited to respond, in a group discussion and in the networking breaks and drinks, and to join the Queering the Collections network to help shape our future activities. This is a free event – there is no fee for the symposium!
    Symposium The Art Of Queering


Afgelopen 16 juni vond in de Reinwardt Academie het symposium The Art of Queering plaats. Centraal stond het belang van kunst rondom LGBTQI-thema’s in het publieke domein. Niet als stereotypen, maar als tool om de onderdrukking van seksuele identiteit en gender – zelfs in de kunst – aan de kaak te stellen.

Het symposium werd georganiseerd door het netwerk Queering the Collections waar IHLIA deel van uit maakt. Samen met het Amsterdam Museum, Stadsarchief, Van Abbemuseum, Reinwardt Academie, COC en UvA (Master Public History) probeert ze publieke instellingen, zoals musea, te inspireren en te prikkelen om de zichtbaarheid van queer aspecten in hun collectie te vergroten.

Verslag

Riemer Knoop, Professor Cultural Heritage aan de Reinwardt Academie, modereerde deze bijeenkomst een schreef een verslag van deze middag. Enkele passages:

“Keynotespreker Jonathan D. Katz (hoogleraar in Buffalo en Bochum) had sensationeel nieuws. Recent onderzoek toonde aan dat de sleutelopmerkingen van kunstenaar Andy Warhol over pop art eigenlijk over zijn eigen homoseksualiteit gingen.”

“We waren superblij met de jonge Clare Barlow, assistant curator van Tate Britain. Die had bij binnenkomst in het museum haar voornemen gewoon kunnen uitvoeren: een grote tentoonstelling over de Britse LHBT-(kunst)wereld. Ze koos voor de periode tussen afschaffing van de doodstraf voor homoseksuele praktijken in 1861 en de vrijwel gehele verwijdering van gelijkgeslachtelijke activiteiten uit het Britse wetboek van strafrecht een eeuw later.”

Lees het hele verslag hier.

Annual report

Behalve het organiseren van een symposium is het netwerk op veel andere vlakken actief geweest. Het resultaat lees je in het jaarverslag over 2016.

June 2017

Overdracht bureau van mr. Jacob Anton Schorer door de familie Tieman aan IHLIA

Overdracht bureau Schorer op 31 mei 2017 te Leiden, v.l.n.r. Jack van de Wel (IHLIA), 
Harold Tieman, Bald Tieman.

Het bureau van Jonkheer mr. Jacob Anton Schorer (Heinkenszand 1866 – Harderwijk 1957) is in 1957 geërfd door de familie Tieman uit Harderwijk en is altijd in de familie gebleven. Op 31 mei is het bureau door de huidige erfgenaam Harold Tieman aan IHLIA geschonken.

Van de familie Tieman is nog één persoon in leven die de heer Schorer persoonlijk heeft gekend, Bald. Bald speelde in de jaren vijftig als jonge tiener samen met zijn drie jaar oudere broer Aernout vrijwel dagelijks een partijtje domino met Schorer. Schorer woonde in die tijd in dezelfde straat als de familie Tieman. Hij liep toen al tegen de negentig.

Het gezin Tieman had zes jongens, waarvan er drie veel contact hebben gehad met Schorer: Ralph, Aernout en Bald. Ralph en Aernout zijn beiden niet meer in leven.

De vader van de zes jongens (1900-1981) regelde als bankier de bankzaken van Schorer. Hij was ook zijn executeur testamentair. De twee mannen hadden een goede band met elkaar.

Tekst loopt door onder tekstvak

Wie was Schorer?

Jonkheer mr. Jacob Anton Schorer was de oprichter van de eerste Nederlandse organisatie voor homo-emancipatie. Al in 1912 richtte hij de ‘Nederlandsche afdeeling van het WhK’ op. Dit was een zusterorganisatie van het Duitse WhK, het Wissenschaftlich-humanitäre Komitee van zijn grote voorbeeld seksuoloog Magnus Hirschfeld. Vanaf 1919 ging de Nederlandsche afdeeling van het WhK zelfstandig verder onder de naam NWHK, ofwel het Nederlands Wetenschappelijk Humanitair Komitee.

 

De organisatie verzette zich met name tegen artikel 248-bis van het Wetboek van Strafrecht dat ingesteld werd in 1911. Dit artikel verbood seksuele contacten met personen van het eigen geslacht onder de 21 jaar. Een wetsartikel dat Schorer hoogst persoonlijk raakte, want hij voelde zich juist zeer aangetrokken tot tienerjongens.

 

Ondanks de strijd die het NWHK voerde, zou het nog tot 1971 duren voordat de leeftijdsgrens voor seks met iemand van het eigen geslacht gelijk werd getrokken met de leeftijdsgrens voor heteroseksuelen. Deze lag en ligt op 16 jaar.

 

Bibliotheek

Een van de vele andere dingen die Schorer deed, was het samenstellen van een omvangrijke bibliotheek. Deze stelde hij ter beschikking voor onderzoek naar homoseksualiteit.

 

Toen in 1940 de Duitsers Nederland binnenvielen, hief Schorer per direct het NWHK op en vernietigde met een paar kameraden de ledenadministratie en het archief van het NWHK. Een onherstelbaar verlies, maar geen overbodige maatregel. Nog geen week na het uitbreken van de oorlog in 1940 deden de Duitsers een inval in zijn appartement in Den Haag aan de Laan van Meerdervoort. Hierbij werd zijn gehele bibliotheek in beslag werd genomen.

 

De bibliotheekcatalogus was echter behouden gebleven. IHLIA heeft aan de hand van deze catalogus, en met financiële hulp van het ministerie van VWS in het kader van het rechtsherstel homoseksuelen tweede wereldoorlog, een groot deel van de collectie opnieuw mogen en kunnen samenstellen.

 

In de eerste week van de oorlog raakte Schorer aldus zijn gehele levenswerk kwijt. In 1943 werd hij gedwongen, net als vele anderen, Den Haag te verlaten en verhuisde hij naar Harderwijk. In 1946 nam de Shakespeare Club het stokje van hem over.

 

Op latere leeftijd sloot Schorer zich aan bij Christian Science, een vertakking van het Christendom dat slechts waarde hecht aan de geest en niet aan het lichaam. Zij is van mening dat ziekte overwonnen kan worden met gebed.

 

Schorer is een pionier en netwerker avant la lettre geweest op het gebied van de homo-emancipatie. IHLIA is daarom erg blij met het bureau waaraan hij vele jaren van zijn leven gewerkt heeft. We hopen dat we het op termijn een ereplaatsje kunnen geven.

 

Meer weten over Jonkheer mr. J.A. Schorer of de Schorer bibliotheek? Klik hier.

Herinneringen

Volgen hier de herinneringen van Bald Tieman (Harderwijk, 1942) aan Jonkheer mr. Jacob Anton Schorer, zoals door hem beschreven en verteld aan IHLIA:

“Jonkheer Schorer woonde vanaf 1943 samen met zijn ongetrouwde zuster Adolphine op diverse adressen in Harderwijk. Ik herinner me alleen het huis waar Schorer woonde, vlak bij het station van Harderwijk. Hij en zijn zuster woonden in bij de familie Posthumus, door ons onder elkaar aangeduid als de familie Pstúmus. Ze hadden er beiden een grote kamer, aan weerskanten van de gang, op de eerste verdieping.

De familie Posthumus maakte het de heer Schorer lastig, er waren conflicten, omdat hij jongens ontving aan huis. Ook mijn twaalf jaar oudere broer Ralph kwam regelmatig bij hem. Hoe dat contact precies ontstaan is, weet ik niet. Misschien moest hij een keer iets afgeven van mijn vader en zijn ze zo aan de praat geraakt. Pas veel later heb ik begrepen dat Ralph homo was, toen was hij al in de vijftig. Misschien speelde dat destijds een rol in het contact.

Toen Ralph ging studeren aan Nijenrode, een studie die waarschijnlijk (deels) is betaald door Schorer, was het voorbij met de bezoekjes, want Nijenrode was intern. Ralph kende Schorer en zijn zus dus al vóórdat hij naar de Oranjelaan verhuisde waar wij woonden.

Zwembad

Zelf kende ik jonkheer Schorer aanvankelijk alleen van het zwembad. Tegenover het huis van Postumus lag het paadje naar het zwembad van Harderwijk, de Sypel. Schorer ging daar zomers vele dagen naartoe om achterin te zonnebaden op het iets verhoogde gazon naast het pierenbadje. Vanaf die plek had hij goed uitzicht op de spelende kinderen.

Hij ging niet in het water, maar zat met zijn zonnebril op, in zijn eigen opvouwbare ligstoel voornamelijk te lezen. Hij had een ouderwetse bruine dokterstas met bovensluiting, daarin zaten zijn spullen. Hij liep met een houten wandelstok met zo’n grote bocht bovenaan, en ging gekleed in een belachelijk klein zwembroekje.

Hij viel ons kinderen natuurlijk op, maar we raakten gewend aan die zonderling. We vonden het een beetje een gekke kerel. Er waren nooit mensen van die leeftijd in het zwembad. Ik vond hem altijd een beetje morsig, misschien omdat hij zo oud, verfrommeld, gerimpeld en verschrikkelijk bruin was. Hij zocht nooit contact.

Oranjelaan

Toen zijn zuster, jonkvrouw Adolphine, stierf in 1953, is hij verhuisd naar de Oranjelaan op een steenworp afstand van ons huis. Hij kwam in te wonen bij het echtpaar Splinter en zoon Leo. Hun oudste zoon Rudy was kort daarvoor verongelukt. Leo was van mijn leeftijd, maar wij speelden niet vaak met hem, want de familie Splinter was rooms en wij waren hervormd. Dat was in die tijd nog zo.

Ralph was toen dus al het huis uit, en mijn drie jaar oudere broer Aernout nam de bezoekjes over. Ik werd eraan toegevoegd als chaperonne, al wist ik maar heel vaag wat dat was.

De kamer waar de heer Schorer woonde was klein, naar schatting 2.5 x 3.5 meter, misschien iets groter. Hij stond flink vol met spullen, waaronder het bewuste bureau en een grote bruinhouten kast. Dat Schorer een voorliefde had voor het mannelijk lichaam, kon je zien aan een aantal kunstwerken dat op die kast stond. Het waren naakte Olympische atleten van zwart metaal in Griekse houdingen op een rond zwart voetstuk, met gebroken kettingen aan hun polsen, of speer of discus werpend.

Hij werd goed verzorgd door mevrouw Splinter, al zal ze hem wel vreemd hebben gevonden.

Limonade

Mijn broer en ik gingen dus iedere middag van vier uur tot half zes naar hem toe. Mevrouw Splinter deed ons open. Het was niet dat wij een sleutel hadden zoals de jongens bij Posthumus, wat ik vele jaren later vernam.

Nu moet je niet denken dat deze bezoekjes een opgave en opoffering voor ons waren, want meneer Schorer verwende ons enorm. Ten eerste kregen we ruim glazen limonade te drinken, gemaakt van limonadesiroop van Siebrand uit zeskantige glazen flessen. Verder stond er een platte vierkante trommel van Verkade op tafel met gemengde biscuits, ronde en vierkante. Daar namen we flink van.

Financieel leverde het ons ook iets op. Dat ging zo: we speelden elke dag domino, dat werd door hem ‘nossen’ genoemd, aan de houten tafel. Ik herinner me dat hij de enen aanduidde met ‘apen’. Vijf om een, was dus ‘vijf om aap’, nul om een heette ‘blank om aap’.

Om de stand bij te houden had hij een prachtige set van vier rechthoekige doosjes met ivoren fiches. Die doosjes pasten precies in een op maat gemaakt oosters onderblad met schuin opstaande bewerkte randen, kunstig ingelegd ivoor op zwart. Mijn broer Aernout heeft het geërfd, en nu zal het bij een van z’n twee zonen zijn, denk ik.

Aan het eind van het bezoek kreeg de winnaar z’n gewonnen fiches in centen uitgekeerd. Schorer haalde dan zijn portemonnee uit zijn achterzak en betaalde ons uit. Het leuke was dat de verliezer ook uitgekeerd kreeg, volgens zijn principe ‘qui perd gagne’, wie verliest wint (toch).

Jules Verne

Schorer kocht voor Aernout regelmatig ingebonden boeken van Jules Verne, ik weet niet waarom. Het waren de originele, meestal blauwe, boeken, goud op blauw, die toen al antiquarisch waren. Ik vermoed dat hij iemand opdracht had gegeven om naar deze boeken te speuren. Aernout had op den duur wel twintig van die blauwe, plus circa vijf rode.

We hebben ook een keer een lp van hem gekregen met daarop de opera Cavalleria Rusticana van Pietro Mascagni. Schorer vond vooral de spectaculaire opening zo mooi dat hij vond dat wij die ook moesten beluisteren. Wanneer ik deze muziek hoor, moet ik nog altijd aan hem denken.

Ik heb me nooit onprettig gevoeld bij hem, het was altijd heel ontspannen, hij was een erg aardige oude man. Hij heeft ons nooit onheus bejegend. Het enige wat hij een enkele keer deed was z’n bruine gerimpelde hand kort op je blote knie leggen. Ik herinner me dat hij zei dat hij het zonde vond wanneer jongens gingen voetballen en er spierbundels ontstonden op de voorheen elegante en gladde bovenbenen en knieën.

Overdag als wij er niet waren, denk ik dat hij las. Blaadjes van Christian Science waar hij zich bij aangesloten had, of National Geographic. Hij ging niet vaak naar buiten en had verder weinig aanloop. Heel af en toe kwam Freddy, de zoon van zijn vroegere en overleden vriend.

Over homoseksualiteit heeft hij met ons nooit gesproken. Ook niet over Christian Science, trouwens.

Hij vond het jammer als we af en toe niet kwamen, maar heeft nooit enige druk uitgeoefend op ons.

Op den duur werd hij doof en moest vaak hij z’n oor naar je toekeren met z’n grote gerimpelde hand achter z’n grote dove oor.

Testament

Onze moeder stierf eind 1955, 53 jaar jong. In 1956 kreeg onze vader een baan op het hoofdkantoor in Amsterdam aangeboden, waardoor hij moest gaan forensen, dus zouden we gaan verhuizen. Ik herinner me dat dit een klap was voor Schorer maar hij heeft dat gelukkig niet hoeven meemaken. Hij overleed kort voordat we uit Harderwijk weggingen, op 91-jarige leeftijd.

Schorer had ons bedacht in zijn testament. Mijn vader erfde het mooie bureau. Het heeft de meeste tijd bij mijn vader gestaan, die er ook wel aan werkte. Na mijn vaders dood ging het naar Ralph en zo verder.

Voor mijn broer Aernout en mij was er een studiefonds. Daar heb ik met succes gebruik van gemaakt. Het dominospel en de Griekse atleten gingen naar Aernout, voor zover ik weet. Waarschijnlijk zijn ze nu dus bij zijn kinderen, net als de boeken van Jules Vernes. Ik moet dat eens nagaan.

Vanuit mijn woonplaats Utrecht ga ik regelmatig kijken op de oude begraafplaats in Harderwijk, waar mijn ouders en Ralph begraven liggen. Schorer ligt er ook begraven. De letters op zijn grafsteen zijn vrijwel onleesbaar geworden, daar mag wel eens iets aangedaan mag worden, vind ik. Ik ga altijd even langs bij zijn graf. Ik heb gewoon prettige herinneringen aan hem, alleen maar prettige herinneringen.”

Met dank aan Harold Tieman die het initiatief nam voor deze schenking en aan zijn oom Bald Tieman voor het delen van zijn herinneringen.

De relevantie van Norbert Elias

Een kijkje in het werk van IHLIA naar aanleiding van de schenking van een boek door Franz Bonsema, een goede vriend van IHLIA.

door Joost Bruins, met toestemming overgenomen van zijn blog.

De relevantie van Norbert Elias

Mijn levensgezel Connie van Gils is documentalist bij IHLIA LGBT Heritage, voorheen Internationaal Homo/Lesbisch Informatiecentrum en Archief.

IHLIA krijgt vaak losse boeken en soms zelfs hele verzamelingen als schenking. Alle boeken worden gecontroleerd op hun LGBT-relevantie. Zijn ze relevant, dan worden ze toegevoegd aan de collectie, inmiddels de grootste in Europa. Zijn ze niet relevant, dan gaan ze naar de kringloop.

Een paar weken geleden gingen we lunchen bij La Place in de Openbare Bibliotheek Amsterdam waar ook IHLIA gehuisvest is. Daar zag ik in haar postbakje een boek liggen: De geschiedenis van Norbert Elias.

Norbert Elias!

De beroemde socioloog, in 1897 geboren in Breslau en in 1990 gestorven in Amsterdam. Auteur van de invloedrijke studie over beschaving, waarin de geschiedenis gezien wordt als een proces waarin mensen zich met vallen en opstaan steeds beter weten te beheersen.

Ik kende Norbert Elias, omdat ik in die tijd zelf sociologie studeerde. In Utrecht was het vak Amerikaans georiënteerd en je voelde er altijd enige competitie met de Amsterdamse School, waarop Norbert Elias als beroemde nog levende socioloog zoveel invloed had.

‘Waarom hebben jullie dit boek, was hij dan homo?’ vroeg ik. ‘Geen idee,’ zei mijn vrouw. ‘We hebben het gekregen. Ik heb het nog niet bekeken.’ ‘Ik ga het lezen,’ zei ik. ‘Dan kijk ik wel of hij relevant is.’

De geschiedenis van Norbert Elias is geschreven door meerdere auteurs. De hoofdmoot wordt gevormd door een autobiografische tekst van Norbert Elias zelf. De titel luidt: Notities bij mijn levensloop.

Ik kwam er niet doorheen.

Een wat droge tekst die wel persoonlijk bedoeld is maar toch niet echt persoonlijk wil worden en die verstoken is van, laat ik het maar even zo noemen, smeuïge details, persoonlijke ontboezemingen – eigenlijk al een hint.

De Notities bij mijn levensloop liet ik voor wat ze waren en ik begon aan het lange interview dat de bundel zijn titel gaf: De geschiedenis van Norbert Elias.

Dat was wél interessant.

Nu, een week nadat ik het gelezen heb, is de tekst als het ware door een filter gedruppeld en dit is er overgebleven: drie momenten uit het leven van Norbert Elias.

Allereerst Breslau, waar Norbert Elias opgroeit als enig kind in een gegoed milieu. Over zijn herinneringen aan zijn jeugd in Breslau, toentertijd Pruisisch grondgebied, tegenwoordig Polen, ligt het wonderlijke strijklicht van een idyllische wereld die ineens bruut ophoudt te bestaan.

Na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog wordt Elias opgeroepen. Hij is dan achttien jaar. Na een lange treinreis wordt hij op een vrachtwagen naar het front gereden, middenin de nacht, en aan de horizon weerlicht en rommelt het, of het er onweert. Vertellen wat hij vervolgens meemaakt, kan hij niet.

Tenslotte 1938. Norbert Elias is op tijd gevlucht uit Duitsland en schrijft zijn beroemd geworden studie over het civilisatieproces. Zijn ouders komen hem in 1938 opzoeken in Londen. En hoe hij ook op hen inpraat, hij kan hen er niet van weerhouden terug te keren naar Polen, waar ze worden vermoord.

Drie momenten, beelden bijna, die zich in mijn geheugen hebben gegrift.

De geschiedenis van Norbert Elias is spannend omdat de beide interviewers doorvragen, ook waar Elias zelf liever wil zwijgen, en dat leidt tot een tweede hint voor de relevantie van Norbert Elias.

Over zijn verblijf als wetenschapper in Ghana zegt hij: ‘Dat was altijd een van de eerste vragen: Waar heb je je vrouw gelaten, waar zijn je kinderen? Dat ik geen vrouw had, vonden ze onbegrijpelijk en onvoorstelbaar.’

Omdat ik met zoveel plezier aan het lezen ben, tikt mijn vrouw ondertussen een tweede boek op de kop: Over Elias, Herinneringen en anekdotes. Een reeks persoonlijke herinneringen, na zijn dood geschreven door assistenten, vrienden en bekenden.

Via deze persoonlijke verhalen en anekdotes komt Norbert Elias pas echt tot leven. Klein, gedrongen, groot hoofd, kaal, grote bril, erudiet, zeer oud. En ook: zeer beminnelijk, verstrooid, jeugdig van geest, maar ook een hoarder, die temidden van een ongelooflijke chaos woont en werkt.

Maar dan die homo-relevantie. Ik vind niet meer dan minieme aanwijzingen. Bijvoorbeeld in een anekdote van de Amsterdamse socioloog Abram de Swaan, die op een gegeven moment de moed vat Elias de volgende vraag te stellen, ik citeer:

Abram de Swaan: If I were to ask you, Mr. Elias, what is your home, what would you answer?
Norbert Elias: (…) I don’t know what you mean by home… I couldn’t combine… family life with my work, it never worked in practice… it did not work, I mean the last friend with whom I lived together, obviously… a doctor… jealous of the way I had to shut myself off and do my own thing so it did not work, maybe, one can not generalize but I mean this is how it happened.

Ja, en wat zegt dit? Feitelijk ook nog niet heel veel.

En dan is er nog een anekdote van een van Elias’ laatste assistenten. Het is kerstmis 1989 en Norbert Elias wil eigenlijk graag doorwerken wat hier betekent: dicteren, want hij was toen al nagenoeg doof en blind. Zijn assistent verzekert hem dat dat geen probleem is en vertelt:

‘Ik had niet verwacht Norbert in een echte kerststemming aan te treffen. Hij was vrolijk en had een kerstgeschenk voor mij. Het was zijn gedichtenbundel. Met vulpen schreef hij er een gedicht in: ‘Für Kyong, deren junger Stolz und deren Güte des alten Mannes Herz wärmt.’

Dus ja, relevant of niet? Ik weet het niet. Doet dat ertoe? Jazeker, want in het ene geval verhuizen beide boeken naar het grootste LGBT-archief van Europa, terwijl in het andere geval een overvolle plank in een kringloopwinkel wacht.

Of is er een derde weg? Een derde mogelijkheid, die we bij monde van Norbert Elias zelf aanbevolen horen worden, in die door zijn vrienden zo geliefde uitdrukking die hij klaarblijkelijk onuitputtelijk bezigde:

‘One should investigate.’

Meer informatie

De geschiedenis van Norbert Elias. Amsterdam: Meulenhoff, 1987.
Over Elias – Herinneringen en anekdotes. Amsterdam: Het Spinhuis, 1993.

Nieuwe IHLIA-expositie ‘Amsterdam Streethearts’

In de maand augustus gaat er een vloedgolf aan kleuren door Amsterdam: lhbt’ers uit de hele wereld strijken in de stad neer voor de Gay Pride, de Drag Queen Olympics en Hartjesdagen.

De regenboogvlag gaat uit en tijdens de botenparade is iedereen ‘pretty in pink’. De feestmaand is pas voorbij nadat extravagant uitgedoste drag queens over de Zeedijk hebben geparadeerd tijdens het eeuwenoude volksfeest Hartjesdag.

Vrijgevochten

Fotografe Shirley Agudo raakte gefascineerd door deze uitbundige en vrijgevochten manifestaties. Ze fotografeerde jarenlang de bezoekers van de festiviteiten en toont in Amsterdam Streethearts hun flamboyante uitdossingen. Backstage mocht zij ook van dichtbij het proces van de transformatie volgen en dat zien we hier voor het eerst in boekvorm.

Shirley Agudo is een Amerikaanse, in Nederland woonachtige schrijfster en fotografe. Eerder publiceerde ze The Dutch & Their Bikes; Bicycle Mania Holland, Fodor’s Holland en Here’s Holland (met S. Gazaleh-Weevers).

De expositie Amsterdam Streethearts is vanaf 14 juli t/m 6 aug 2017 dagelijks gratis te zien in de Centrale OBA op de 3e verdieping. De opening is op 13 juli vanaf 17:30 uur. Meer info daarover volgt snel.

May 2017

16 juni: symposium ‘The art of queering’

Queering the Collections, a network of people working to promote the collection and exhibition of queer history and heritage in the Netherlands, invites you to our first annual symposium, ‘The Art of Queering.’

As many archives and museums strive to become more inclusive institutions with greater relevance for diverse audiences, staff and visitors are encountering new challenges as well as opportunities. Some institutions have earned public and critical acclaim for projects that acknowledge the queer perspectives formerly hidden within their collections, while others have undertaken community-curated activities to gather contacts, objects, and stories to bring in underrepresented groups.

Awareness

Yet despite growing awareness in the cultural sector that queer lives are made invisible and marginalized by traditional curation, stakeholders may still reject the importance of rethinking our policies and our practices. While some believe LGBTQI equality has already been achieved in Dutch society, homophobia persists. In fact, we are in the midst of a global backlash in which discrimination and violence on the basis of race, gender, and sexuality are in resurgence.

Critical moment

This is a critical moment to consider how archives and museums can put inclusive policies into practice, and to evaluate the results.

In this symposium, archive and museum professionals present their own experiences of representing queer lives in public projects. Audience members are invited to respond, in a group discussion and in the networking breaks and borrel, and to join the Queering the Collections network to help shape our future activities.

More information about Queering the Collections you can find here.

Photo: Bedelbus (collection box), queer collective, the Noodles, Collection Amsterdam Museum

Première van documentaire over lesbisch voetbalelftal in Cambodja bij IHLIA op 17 juni

In samenwerking met IHLIA organiseert Document our History Now de première van Iron Legs, een documentaire over een lesbisch voetbalelftal in Cambodja van filmmaker Vanna Hem.

Free premiere of the documentary Iron Legs on 17 June

Cambodian filmmaker Vanna Hem is finishing up his film Iron Legs so that it will be ready for its premiere on 17 June. The event will be a co-production with International Homo/Lesbian Information center and Archive (IHLIA). Filmmaker Vanna Hem might be present. Moderator: Dennis Boutkan.

 

At the main branch of the Amsterdam Public Library (OBA), Theater van ‘t Woord, at 3pm to 5pm on 17 June. Sign up for free. Mail your name(s) and mail address to info@documentourhistorynow.org

Sign up for free

You can sign up to attend this free premiere on 17 June simply by mailing the name(s) of those who will be attending to info@documentourhistorynow.org. You receive further details by mail 10 days before 17 June.

About Iron Legs

Iron Legs is a documentary about a lesbian women’s soccer team in Cambodia.

Synopsis by Vanna Hem, filmmaker:
” Ms. Van Sovan, 56, is a lesbian working in the Department of Youth, Sport and Education and has been in charge of the provincial youth sport as a football coach in Cambodia, for the past seven (7) years. Since she was a young girl, she has always had an extraordinary passion for football. However, football was one of many sports and entertainments that were completely banned by the Khmer Rouge (1975-1979), especially for young women.

Throughout 2011 and 2013, Sovan created a Lesbian Football team, one and only of its kind in the country. In spite of their talents, hard training and multiple victories, the team struggles with limited financial resources as well as social, cultural prejudices, verbal abuses, public humiliations and discriminations against the lesbian footballers”.

This documentary tells the story of the coach and a few of the girls of the team. The joy in sports unifies them, gets the best out of them, in a background troubled lives. A optimistic and encouraging story about a unique team in Cambodia.”

More on 17 june

The premiere of Iron Legs will be part of our presentation, in which we will tell about and show samples of other projects and developments. We will show the photo series Over the Black Rainbow, about the transwomen (Waria’s) of Yogyakarta, Indonesia.

Teaser Iron Legs

Teaser Iron Legs from Document Our History Now on Vimeo.

April 2017

Exclusief voor Vrienden van IHLIA: opening nieuwe expo Pride Family

De Stichting Vrienden van IHLIA (VvI) wil je uitnodigen voor de speciale opening van de nieuwe IHLIA-tentoonstelling Pride Family op 11 mei.

De VvI zorgt voor het binden van mensen aan de collectie en voor het binnenhalen van donaties om de collectie in stand te houden, open te stellen enzovoort.

Regelmatig worden er speciale bijeenkomsten voor de ‘Vrienden van IHLIA’ georganiseerd. Ditmaal is het de exclusieve opening van de tentoonstelling Pride Family. Voor diegene die nog geen Vriend is, is de toegangsprijs € 20,-. Hiermee ben je gelijk voor een jaar Vriend. Voor donateurs is de toegang gratis.

Over de opening

Wij hadden aanvankelijk Tweede Kamerlid Vera Bergkamp uitgenodigd om een en ander te vertellen over de huidige stand van zaken met betrekking tot LHBT’s en familiewetgeving. Dit programmaonderdeel komt te vervallen en willen wij graag bewaren voor een volgende bijeenkomst.

Wel willen wij Bram Bol in het zonnetje zetten, aangezien hij zijn opmerkelijke archief ter beschikking heeft gesteld van IHLIA.

En je kunt tijdens de borrel kennismaken met een paar fotografen van de geselecteerde werken. Uiteraard is er ruim gelegenheid om de tentoonstelling te bekijken.

Speciale opening 11 mei voor Vrienden van IHLIA

Wanneer Donderdag 11 mei 2017
Hoe laat 17:30 uur
Waar IHLIA-plein (6e verdieping Centrale OBA)
Toegang Voor Vrienden gratis, voor anderen geldt een aangepaste prijs van €20 (ben je meteen een jaar lid van de  Vrienden van IHLIA)

 

Aanmelden vrienden@ihlia.nl

Over de expositie

Pride Photo Award is een internationale fotowedstrijd over seksuele en genderdiversiteit. In de voorgaande edities zagen we regelmatig de grote variatie aan regenboogfamilies voorbijkomen.

In veel landen kunnen stellen van hetzelfde geslacht niet trouwen of samen kinderen grootbrengen. Ze zijn uitgesloten van adoptie en gezamenlijk ouderlijk gezag over hun kinderen. Overal waar mensen streven naar gelijke rechten, zijn er fotografen die laten zien dat stellen van hetzelfde geslacht ook ouders kunnen zijn. De foto’s in de expositie Pride Family laten zien dat het onderwerp divers in beeld wordt gebracht.

Lukt het niet om bij de opening te zijn? De expositie is vanaf 12 mei t/m 2 juli dagelijks gratis te bezoeken. We hopen je snel te zien!

Foto: ©Stefan Jora, The Gay Families Project

20 april: rondleiding door Gon Buurman

Op donderdag 20 april heb je bij IHLIA de gelegenheid kennis te maken met Gon Buurman, fotografe waarvan op dit moment bij IHLIA een overzichtstentoonstelling te zien is.

Zij vertelt over haar werk en leidt je rond langs de foto’s.

Praktische informatie

Wanneer? Donderdag 20 april
Hoe laat? 17:00 uur, de rondleiding duurt maximaal 45 minuten
Waar? IHLIA-plein (6e verdieping Centrale OBA)
Interesse? Laat het ons weten door een mail te sturen naar info@ihlia.nl met in de onderwerpregel ‘Gon Buurman’.

Foto: Maria Jiménez

March 2017

Lezen kreng!

Wie wil gratis en voor niks een metertje gay boeken?

In het verleden verzamelde IHLIA vaak verschillende drukken van een boekuitgave. Het is namelijk interessant om te zien hoe de vormgeving van een boek door de jaren heen verandert. Daarnaast is het van belang te weten van welke boeken er veel drukken en vertalingen zijn verschenen, in welke jaren en bij welke uitgever.

Enige tijd geleden is besloten dat we, om plaats te kunnen bieden aan nieuw binnenkomende collecties, moeten saneren. We bewaren nu alleen de eerste druk, of de hardcover, of het best geconserveerde boek van een titel. Doet pijn, maar is niet anders.

Het gevolg is dat we nogal wat boeken in dozen hebben staan die weg mogen. Het zijn mooie, beroemde, stoute verhalen of monografieën, maar er zitten stickers op, er staan stempels in, ezelsoor hier en daar, en een vouwtje in de cover. Verkoopbaar zijn ze niet.

Wie heeft een airbnb, bar, honk, kantine, sauna, restroom, hotel, een chille lounge of gewoon veel zin om te lezen deze zomer en vindt het leuk een doosje voornamelijk Engelstalige homoboeken bij IHLIA op te komen halen?

Maak hiervoor een afspraak met Connie van Gils: connie@ihlia.nl

Persoonlijke objecten naar Amsterdam Museum in het kader van Queering the Collections

Vanuit de Amsterdam Museumtentoonstelling Transmission hebben Amsterdammers uit de LGBTI-gemeenschap persoonlijke objecten geschonken aan het Amsterdam Museum. Op 31 maart 2017 nemen wethouder Simone Kukenheim en Judikje Kiers (directeur Amsterdam Museum) de objecten namens de stad Amsterdam in ontvangst. Dit is onderdeel van een bijeenkomst die mede tot stand komt door Queering the Collections waar IHLIA in participeert. Andere samenwerkingspartners zijn TransAmsterdam, T&T Amsterdam en het netwerk rondom Transmission.

Het is voor het eerst dat er actief gecollectioneerd is rondom genderdiversiteit vanuit het Amsterdam Museum. Het opnemen van transgender gerelateerde collectie is dan ook een mijlpaal voor de erkenning van genderdiversiteit, herkenning vanuit het publiek en zeker ook het recht doen aan de diversiteit van onze samenleving.

De bijeenkomst begint met een inhoudelijk deel, waarbij we ons buigen over de stelling: De meerwaarde van genderdiversiteit in collecties van musea. Bijdragen hiervoor worden geleverd door o.a.:

  • vreer verkerke
  • Alex Bakker
  • Bregtje Visser
  • Riemer Knoop
  • Geertje Mak

Dit wordt gevolgd door een feestelijk deel waarbij het behaalde succes gevierd wordt en de voorwerpen worden overgedragen aan de stad. Iedereen is welkom!

Praktische informatie

Datum: 31 maart 2017
Tijd: 15.30 – 17.00 uur
Kosten: Toegang is gratis
Aanmelden: Graag aanmelden via rsvp@amsterdammuseum.nl

Meer informatie vind je op de website van Amsterdam Museum

Diner

Diner

postcardArta-web

Op woensdag 14 december 2016 organiseerde Arta bij IHLIA een performance. Twee personen op hoge stoelen voeren elkaar een maaltijd met behulp van een lange lepel.

Dit voeren van elkaar kan gezien worden als metafoor voor communicatie. Door het proces te vertragen, wordt de aandacht getrokken naar elk klein detail van de communicatie. Het veranderen van de variabelen (personen en eten) kan de betekenis van het hele proces veranderen.

 

 

In memoriam: Nicoline Meiners 27 augustus 1942 – 25 februari 2017

Op 25 februari 2017 overleed Nicoline Meiners, archivaris en antiquaar.

Zij was de enthousiaste oprichtster van Antiquariaat Lorelei, een boekhandel gespecialiseerd in boeken van en over vrouwen. Aanvankelijk (1981) deed ze dat vanuit haar huis in Amsterdam, maar het succes was zo groot dat ze in 1985 een pand huurde aan de Prinsengracht. Lorelei had wel tienduizend boeken op de planken en in dozen staan, en ook tijdschriften en brochures waren er te vinden.

Ook hield Nicoline er ‘salon’ met veel bekende en onbekende schrijfsters.

Alles verzamelde ze en bracht ze samen in haar winkel. Zij bezat een zeer grote collectie waardevolle boeken, die ze overal vandaan haalde.

Ik herinner me ook nog dat je bij haar boeken kon ‘bestellen’ (als het boek niet in haar ‘fameuze’ kaartenbakken te vinden was) en vaak had ze die in no time voor je opgespoord.

Via Leontine Bijleveld mochten wij een hele reeks nummers ontvangen van het Engelse tijdschrift Sappho, die nog in onze collectie ontbraken. Daarvoor zijn we Nicoline zeer erkentelijk. Delen van haar dierbare collectie zullen nu via IHLIA nog generaties lang beschikbaar blijven.

Gemma Rameckers
02-03-2017

Poster; ontwerp en foto: Robertine Romeny (archief Atria)
Omslag Lust & Gratie nr 32 (1991)

February 2017

Student in de spotlights: The Homomonument for monument

IHLIA-medewerker Connie van Gils ging in gesprek met Thomas Coenraadts over het behalen van zijn master World Heritage Studies en zijn scriptie Pink Heritage, the Amsterdam story: gaining official recognition for LGBT heritage sites in Amsterdam.

Dit interview is van vorig jaar. Toen was nog niet bekend dat het Homomonument sinds februari 2018 een gemeentelijk monument is. Mede dankzij de inzet van Thomas.

 

Na je bachelor cultureel erfgoed aan de Reinwardt Academie ben je naar de Brandenburgische Technische Universität (BTU) in Cottbus gegaan in voormalig Oost-Duitsland voor je master. Waarom daar?

Omdat het een super leuke studie is, echt een ongelooflijk goeie ervaring. Er kwamen dat jaar 80 mensen samen uit werkelijk alle hoeken van de wereld om UNESCO en erfgoed in de breedste zin van het woord te bestuderen. Heel leerzaam.

Hoe kwam je op het idee om LHBT-erfgoedplekken in Amsterdam te gaan bestuderen?

Een van de dingen die ik op de BTU heb gedaan is met een klein clubje mensen een aanvraag schrijven om de Stonewall Inn in New York op de UNESCO Werelderfgoedlijst te zetten. We hebben de aanvraag niet echt opgestuurd, het bleef een studieproject, maar ik vond het erg interessant om te doen. Vandaar dat ik me verder wilde verdiepen op het gebied van homoseksualiteit en erfgoed en ben ik een stage gaan doen bij IHLIA.

Toen dat klaar was, wilde ik voor mijn afstudeeronderzoek aanvankelijk iets doen om te proberen UNESCO wat LHBT inclusiever te maken. Ik heb dat idee laten varen en me geconcentreerd op Amsterdam, omdat hier zoveel interessant materiaal is. Er is hier een bijzondere, rijke historie die geheel niet op gemeentelijk of nationaal niveau opgenomen is in lijsten of kaders.

Hoe heb je het aangepakt?

Als eerste ben ik gaan onderzoeken welke plekken er zijn in Amsterdam waar LHBT’ers waarde aan hechten. Ik heb met tien vooraanstaande LHBT’ers interviews gehouden en op basis daarvan een lijst van 77 plekken in Amsterdam samengesteld.

Hierbij moet je denken aan plaatsen als het Homomonument, het COC-pand aan de Rozenstraat, Café ’t Mandje, De Odeon Kelder (DOK), Saarein en Castrum Peregrini. Vervolgens heb ik deze lijst laten beoordelen door mensen uit de gemeenschap. Met stip bovenaan stond uiteindelijk het Homomonument, een duidelijke winnaar.

Weet je ook waarom het Homomonument zo na aan het hart ligt van de LHBT-gemeenschap?

Het Homomonument is een gelaagde plek met een interessante ontstaansgeschiedenis. Het is de eerste gedenkplek ter wereld in de publieke ruimte gewijd aan de homogemeenschap. Het was aanvankelijk bedoeld als een gedenkteken voor de vervolging van homoseksuelen in de Tweede Wereldoorlog, maar de betekenis is in de loop der jaren veel breder geworden.

Het Homomonument is een ceremoniële plek geworden waar we samenkomen om te gedenken en te rouwen, maar ook om vrijheid en identiteit te vieren. Het is verankerd in de hoofden en harten van de Amsterdamse LHBT’ers, maar ook bij mensen buiten deze groep.

Welke plek stond op twee?

Het pand van het COC aan de Rozenstraat is ook een iconische plek volgens het onderzoek. Het heeft een relatief recente geschiedenis en fungeerde als een plek waar mensen zichzelf konden zijn en een onderdeel van hun identiteit konden vieren, zij het seksueel of niet, en waar gevochten werd voor gelijke rechten en tegen discriminatie.

Het Homomonument was de duidelijke winnaar binnen je onderzoek, vertelde je. Wat wil je met die informatie?

Het Homomonument heeft niet de officiële status van gemeentelijk monument, al noemen we het ietwat misleidend wel een monument. Het geniet dus geen speciale bescherming en het staat ook niet op de monumentenlijst van Amsterdam samen met grachtenpanden, kunstwerken en andere gebouwen. Dat is jammer en moet anders.

Ik wil nu gaan proberen samen met anderen om het Homomonument voor te dragen voor de status van gemeentelijk monument. Het zou de eerste LHBT-erfgoedplek zijn met een officiële monumentenstatus in Nederland. Het Homomonument bestaat dit jaar dertig jaar, dus dit is wellicht hét moment.

 

In te zien bij IHLIA

Queering the Collections : Tips & tricks voor het nog zichtbaarder maken van gender- &
seksuele diversiteit in musea en collecties
/ Samenstelling: Riemer Knoop, Lonneke van den Hoonaard ; Redactie: Thomas Coenraadts,
Riemer Knoop, Pauline van der Pol.
– Amsterdam : Reinwardt Academie ; IHLIA, cop. 2016. – 62 p. : ill.
ISBN: 9789071681264

 

Het symposium ‘Queering the Collections’ op 20 maart 2015 bij IHLIA in de OBA te Amsterdam was gewijd aan hoe de heteronormativiteit in musea en archieven te doorbreken. Het doel was erfgoedinstellingen te prikkelen om eens met andere ogen naar hun collecties te kijken. Het boekje bevat een kort verslag van het symposium, de lezing van Richard Parkinson over zijn ervaringen in het British Museum, een reeks tips voor eigentijds queeren en een mini-lexicon van queer termen en begrippen.

 

Pink Heritage, the Amsterdam story : gaining official recognition for LGBT heritage
sites in Amsterdam ; Rosa Erbe, die Amsterdamer Geschichte : Gewinning offizielle
Anerkennung für LGBT Erbestätten in Amsterdam
/ Thomas Charles Coenraadts.
– Cottbus [etc.] : Brandenburgische Technische Universität [BTU], 2017. – xv, 130,
Ixxxii p. : ill. + bijl.
Bibliogr.: p. 119-127.

 

This thesis presents a systematic exploration of the official protection of sites and locations in Amsterdam to which members of the local LGBT (lesbian, gay, bisexual, trans) community attribute great significance. The goal of this research is to identify relevant sites, to analyse which of them could be seen as most significant, and to recommend a site which could be assigned official status by being listed in the monument records, thereby receiving also a way of ‘protection’ as an official city monument in Amsterdam.

January 2017

PINKoriginals: Studenten Mediacollege Amsterdam maken visueel statement

Studenten Mediacollege Amsterdam maken visueel statement

Opdracht Mediacollege

PINKoriginals heeft studenten van het Mediacollege Amsterdam gevraagd om een permanente installatie te ontwerpen waarop beeldend werk zoals foto’s, filmpjes, gedichten, tekeningen, objecten gepresenteerd kunnen worden

Het object moet een visueel statement maken over seksuele – of genderdiversiteit dat jongeren aanspreekt.

Pittige vraag

Een pittige vraag, waar met veel inzet aan gewerkt wordt. De studenten werken in groepjes toe naar een presentatie op schaal in maquettevorm. Deze zullen eerst op school en daarna ook op het IHLIA-plein in de OBA worden getoond. De bedoeling is dat één van de ontwerpen gerealiseerd gaat worden.

Boom

Het belooft een spannende verzameling ideeën te worden. De boodschap die studenten willen overdragen is dat gender of seksualiteit er niet toe doet in het beoordelen van een persoon.
Een groepje had een boom als symbool ingezet. Een boom als metafoor voor een proces van groei. Met elkaar, door de tijd in verschillende delen van wereld ontwikkelen we ons tot mensen met meer begrip voor persoonlijke verschillen.
Op de vraag waar volgens hen dan die ontwikkeling naartoe gaat, was het antwoord:
Dan zijn we allemaal een soort bi-seksueel of zo. Iemands uiterlijk, kleding of genitaliën zijn niet de trigger voor seksuele aantrekkingkracht, dan gaat het echt om de persoon.’

 

 

Denk mee over het nieuwe wetenschapsplatform van IHLIA over LHBTI-onderzoek

IHLIA LGBT Heritage is het grootste LHBTI-archief en informatiecentrum in Nederland en Europa. Als je informatie wilt uit de meer dan 4100 aanwezige (inter)nationale tijdschriftentitels, op zoek bent naar een van de onmisbare naslagwerken of persoons- en organisatiearchieven of gewoon nieuwsgierig bent naar de enorme collectie affiches en foto’s: IHLIA heeft het of weet waar het te vinden is.

We zijn begonnen een platform op onze website te organiseren met zeer diverse informatie over het wetenschappelijk LHBTI-onderzoek in Nederland, maar ook in de rest van Europa. We willen dat graag doen in samenwerking met de onderzoekers. Deel je informatie over onderzoek, lezingen, congressen, publicaties, promoties, scripties, summerschool en nog veel meer met andere onderzoekers op ons platform zodat iedereen in één keer kan zien wie waar welk onderzoek doet.

Wil je graag een bijdrage leveren aan dit platform neem dan contact op met thea@ihlia.nl

Zodra dit platform online gaat, laten we dit natuurlijk weten!

Woensdag 25 januari: QueerTalk #4 Pride and Proud: queering the sex worker movement

Something special is happening in Amsterdam’s Red Light District: the new national sex worker movement Proud is quickly expanding and intensifying its fight against stigma.

Their ultimate goal, decriminalizing sex work by recognizing it as a profession, does not land easy in a national discourse that equalizes sex work with problems like human trafficking, labor exploitation, money laundering and tax evasion.

What does this discourse say about the stigmatization of sex work in contemporary Holland, and how does Proud respond to it in everyday activism and advocacy? In what ways are these responses inspired by ideologies and movements in feminism and LGBTQ communities?

In this QueerTalk, we will tackle these questions with three activists working in the heart of the Proud organization: Yvette Luhrs (porn actress and chair of Proud), Hella Dee (sex worker and project coordinator), and Bubbles (trans sex worker and digital field work coordinator). The event will be hosted by Laurens Buijs and Nina van den Berg.

Practical information

When? Wednesday 25th January
What time? 19:00 – 20:30
Where? IHLIA – Haasse/Vestdijkzaal (OBA, 6th floor)

Photo: Amsterdam sex workers protesting against the closure of window brothels in 2015.
Photograph: Robin van Lonkhuijsen/EPA

 

The Mosse Fund of the University of Amsterdam organizes a new series of events: the QueerTalks. Powered by LGBT archive IHLIA, we receive inspiring guests from the LGBTQ community twice per academic semester. We invite them to share their personal or professional stories, often relating to current events and urgent societal debates, in an intimate and informal setting. The QueerTalks are hosted by IHLIA at the Central Library (OBA), near Central Station. Entrance is free.