Beautiful Thing

Recensie | “You gotta make your own kind of music, sing your own special song, make your own kind of music, even if nobody else sings along”

Beautiful Thing2019-03-12T19:30:47+00:00

Ja, ik geef het toe: ik ben bevooroordeeld. Deze film heb ik al zo vaak gekeken, dat ik sommige gesprekken woord voor woord kan meespreken. Maar ik heb een excuus: wie Beautiful Thing nog nooit heeft gezien, die heeft niet alleen één van de meest ontroerende, grappige en tedere coming-out films gemist. Maar ook een geweldige, swingende soundtrack die vooral bestaat uit nummers van muzikaal zwaargewicht Mama Cass Elliot, zangeres van The Mamas & The Papas.

De film, gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Jonathan Harvey, speelt zich af in een Londense arbeiderswijk. Geen setting voor ontluikende romantische gevoelens, zou je denken. En toch is dat precies wat er gebeurt.

Jamie, een verlegen puber die niet kan sporten en die het vaak aan de stok krijgt met zijn alleenstaande moeder Sandra, is stiekem verliefd op zijn buurjongen Ste. Ste is stoer en sportief, maar ook hij heeft het thuis niet makkelijk met een alcoholist als vader en een oudere broer die hem tiranniseert. Als het op een avond goed misgaat, zoekt Ste bescherming bij Jamie en zijn moeder. En die krijgt hij. Meer dan dat, Jamie en Ste beleven tussen de grijze en lelijke flatgebouwen hun eerste liefde. Het spreekt voor zich dat dit niet zonder slag of stoot kan, we zitten tenslotte in Engeland. Sandra kan de geaardheid van haar zoon maar moeilijk accepteren en Ste is doodsbang dat zijn vader en broer erachterkomen. En dan is er natuurlijk nog Jamie’s buurmeisje Leah, een wervelwind, vaak dronken en verslaafd aan alle nummers van, je raadt het al, Mama Cass Elliot.

Beautiful Thing is een ontzettend geslaagde mix van komedie, romance en realistisch drama. De personages zijn zo uit het leven gegrepen, je krijgt alles mee wat hen bezighoudt: de moeilijkheden van Sandra om financieel het hoofd boven water te houden. De onzekerheden van Jamie, die voorbij zijn als hij erachterkomt dat Ste iemand nodig heeft die hem gewoon eens vasthoudt. Het leven in een arbeiderswijk, ergens in Londen. En toch wordt het nooit te zwaar, is de lach nooit ver weg. De situaties waarin de personages belanden zijn heel herkenbaar, soms ook heerlijk absurd en altijd weer verrassend. Je leeft niet alleen met Jamie en Ste mee, hopend dat hun liefde de kans krijgt om te ontluiken, maar met iedereen. En dat is nog steeds één van de grootste krachten van deze good old gay classic.

Rest mij alleen nog, de onvergetelijke The Mamas & The Papas te citeren, met het mooiste nummer uit de film en tevens één van de beste levenslessen, die ik ooit uit een film heb gehaald: “You gotta make your own kind of music, sing your own special song, make your own kind of music, even if nobody else sings along.”