Paris Is Burning

Recensie | Bloed, zweet, tranen – en heel veel glitters

Paris Is Burning2019-03-12T19:49:29+00:00

Op de valreep van 2011, tussen alle gekte van de kerstinkopen en die altijd weer zo vervelende beslissing, welk hip Nieuwjaarsfeest het dit jaar gaat worden, is het tijd voor hysterische toestanden en extravagante types. Kortom, tijd voor de eocumentaire Paris Is Burning

Documentairemaakster Jennie Livingston duikt in het New York van de jaren ’80 de hippe underground scene van drag queens, drag kings en andere wannabe-diva’s in. Deze mensen, voornamelijk afkomstig uit het Afro-Afrikaanse milieu, hebben vaak geen cent te makken. Maar ze hebben stijl. En daar gaat het om. Tijdens drag balls strijden de deelnemers met elkaar om prijzen. Maar vooral strijden ze om de aandacht van het publiek, dat net zo lief overdonderend applaudisseert als keihard uitjoelt. Het is meedogenlozer dan The Voice Of Holland, maar de deelnemers gaan ervoor alsof hun leven ervan afhangt.

Persoonlijk had ik nog nooit van deze scene gehoord. Daarom was het voor mij een geweldige ontdekkingsreis om met de camera, die er steeds weer tussen gaat staan, de stampende en bloedhete heksenketel in te gaan, waar de deelnemers van de ene kant naar de andere kant marcheren. De sfeer, de oorverdovende geluiden en vooral de pogingen van de bloednerveuze deelnemers om net voor hun optreden nog even de laatste dingen aan te passen, zijn overweldigend.

Wanneer de maakster met deelnemers mee naar huis gaat, wordt de documentaire niet alleen zinderend, maar ook ontroerend. Om een jonge drag queen, verscholen achter reusachtige brillenglazen en een oude naaimachine, in opperste concentratie aan haar baljurk te zien werken, in een appartementje waar met moeite een bed en een stoel in passen, dat doet iets met je. En omdat de maakster de deelnemers zonder oordeel laat zien, krijg je een rauw en eerlijk beeld voorgeschoteld van hun alledaagse leven.

Ook de interviews en gesprekken op straat, waarbij de maakster probeert erachter te komen hoe het gesteld is met de queer scene, zijn erg boeiend en fascinerend. Niemand neemt een blad voor de mond en je krijgt eindelijk eens de mening te horen van Afro-Amerikaanse homo’s en lesbiennes, meestal toch eerder in de minderheid.

Het enige minpunt, dat wel steeds zwaarder gaat wegen, is dat op het een gegeven moment teveel van het goede wordt. De ene drag ball na de andere, zonder dat er iets nieuws bijkomt. Iets minder was hier meer geweest.

Desondanks is Paris Is Burning een fascinerend en eerlijk portret van een generatie jonge wilde queers, die tegenwoordig waarschijnlijk door de meesten van ons is vergeten. Gelukkig is er deze documentaire om het allemaal terug te halen. Bloed, zweet, tranen – en heel veel glitters.