FESTIVAL Nothing Changes, Everything Moves – voorstelling ‘Mens label je niet’

Mens label je niet

Ze roepen, bevragen, twijfelen en ze zijn heel erg bezig met wat hun omgeving en de mainstreammedia verwacht dat ze zijn. Tegelijkertijd hebben ze ook een houding van “I don’t give a fuck” en blijven ze dicht bij zichzelf.

Vol kracht, kwetsbaarheid en rauwheid vertalen drie jongeren hun persoonlijke verhalen en gedachtes en zetten vraagtekens bij over het jong zijn en je identiteit vinden als een queer, lesbische en gender-fluïdetiener in Nederland.

Al hun vragen, verhalen en antwoorden komen bijeen in een voorstelling waarin ze dansen, zingen, tekenen, elkaar bevragen en schreeuwen om aandacht.

Na vier maanden praten, vragen, dansen, zingen, tekenen en filmen weten de jongeren wat ze willen vertellen en doen dat dan ook zonder enige twijfel. Onderwerpen als fluïde-genderidentiteiten, je identiteit vasthouden wanneer anderen je anders zien, durven te kiezen en tegen verwachtingen in te gaan, open zijn over je seksualiteit, de kleding dragen die je wilt dragen, over dicht bij jezelf blijven als de samenleving zegt dat alleen zwart en wit bestaat en jij toch echt meer kleuren ziet.

Spelers/Makers: Lot Benjamins, Iris Boin, Fleur Bonnewits
Organisatie: Marlieke Burghouts, Leila Lohman
Coaching: Marlieke Burghouts
Spelcoach: Mariken Bijnen

Reacties

Jouk: ‘Fleur, een van de spelers, had op Instagram verteld dat ze een toneelstukje had in het teken van lhbt+. Ik vroeg aan mijn vrienden wie van hen zin had om mee te gaan en zodoende vertrokken een vriendin van mij en ik die vrijdagavond met de trein naar Amsterdam, een maaltijdsalade op schoot.

Al snel zag ik dat wij de jongsten waren van het publiek. Nu vond ik dat helemaal niet erg. Ik praat met iedereen gemakkelijk en bovenal hadden we elkaar. Het theaterstuk ‘Mens label je niet’ zelf vond ik heel indrukwekkend. En vooral, heel herkenbaar. Er was niets wat ik niet herkende bij mezelf, als ik er nu op terugkijk. Het is iets, bedacht ik me tijdens de scènes, wat veel meer mensen moeten zien dan dit kleine groepje wat hier bij elkaar is op de bovenste verdieping van een bibliotheek. Het lijkt me niet gepast met woorden proberen te omvatten wat dit stuk met mij deed.

Ik was zeker van plan om deel te nemen aan dit kringgesprek. Ik houd van praten, van discussiëren met mensen en ik vind het leuk om inzicht te krijgen in iemand anders belevingswereld.

Het was een leerzaam kringgesprek en ik vond het mooi om de verschillen tussen generaties te zien. Zelfs mensen van nog geen tien jaar ouder, hadden al een heel andere ontwikkeling meegemaakt dan ik. Zij zijn echt de buitenstaanders geweest; ze waren anders dan de rest. Er was nog heel veel onbegrip voor toentertijd. Ik voel me soms bijna schuldig dat ik het zo makkelijk heb. Ook mijn vriendin had iets heel belangrijks te zeggen: begrip voor mensen die anders zijn dan wordt verwacht, is op veel plekken toch nog ver te zoeken.

Het gesprek begon over of het nodig is om veilige plekken te maken voor LHBT+-jongeren, maar al snel ging het over hoeveel er veranderd was in de afgelopen tien/twintig jaar en over of je moet benoemen wat er op je tosti zit of dat je die gewoon moet opeten. Ondanks dat we er erg om konden lachen, vond ik het een goede metafoor. Ik zal die nooit vergeten.

Na afloop heb ik nog heel gezellig gepraat met enkele anderen. Het was mooi en ik zou zeker nog eens gaan. In de trein op de terugweg, hadden we het er nog even over. Hoe leuk het ook was, het beste van de hele avond vond ik dat mijn vriendin zich zo gelukkig voelde, omdat, vertelde ze, Sonia met haar ging praten en ze toen zo’n leuk gesprek hadden.’

  • Theater
  • Workshops
  • Expositie
  • Terug naar festivalpagina
Met dank aan al onze donateurs via de crowdfundingcampagne Voor de Kunst, met name Gert Snitselaar en Samuel Lohman.
Het LGBT Youth Performance Initiative Amsterdam wordt ondersteund door COC’s Bob Angelo Fonds, Trut fonds en IHLIA/Pink Originals.

bob_angelo_fondslogo trutfondslogo-ihlia2014-kleurLogo FB def iets groter