Plan B

Recensie | Heerlijk fladderende vlinders

Plan B2019-03-12T19:50:01+00:00

Kan een heteroman verliefd worden op een andere heteroman? De meeste mensen zouden deze vraag stellig en overtuigd met een volmondig “Nee!” beantwoorden. Maar dat geldt niet voor de jonge Argentijnse regisseur Marco Berger. Zijn speelfilmdebuut Plan B bantwoordt de vraag zo zinderend, zo overtuigend en zo levensecht, dat het bij mij zorgde voor heerlijk fladderende vlinders in mijn onderbuik.

Bruno’s vriendin heeft hem verlaten voor een ander. Af en toe duiken ze nog wel tussen de lakens voor een welbekend partijtje ‘seks met je ex’, maar meer dan dat zal het nooit meer worden. Dat laat zij ook duidelijk weten, maar Bruno kan zich daar echter niet bij neerleggen. Hij moet en zal haar terug krijgen. Wanneer hij via via hoort dat de nieuwe vriend van zijn ex, een zekere Pablo, ook wel eens iets met een jongen heeft gehad, bedenkt hij een ingenieus plan om zijn ex terug te krijgen. De keerzijde van dit plan is echter wel dat Bruno de grenzen van zijn eigen seksualiteit zal moeten verkennen. Of misschien zelfs wel verleggen. En het is nog maar de vraag of dit wel goed kan aflopen.

Plan B is van begin af aan een film die je helemaal in zijn eigen wereld trekt. Het verteltempo is anders dan we gewend zijn, de personages krijgen alle tijd om zich te ontwikkelen. Berger registreert de kleinste blik, de meest minuscule aanraking. Hij geeft zijn acteurs de tijd en de ruimte om emoties uit te spelen en hij zet de camera nooit uit op het moment dat je denkt: nu is de scène afgelopen.

De steeds meer oplopende spanning tussen Bruno en Pablo wordt heel erg voelbaar, is soms bijna om te snijden. En toch lukt het Berger om nergens clichématig te worden. Hij speelt met je verwachtingen en houdt het tot op het einde spannend wat er nou tussen die twee mannen gaat gebeuren.

Plan B is een film die vertrekt vanaf een redelijk ongeloofwaardig uitgangspunt. En toch trek je het. Dat ligt niet alleen aan Bergers bijna hypnotiserende, betoverend mooie stijl van filmen. Het ligt ook, maar vooral aan het overweldigende spel van de twee hoofdrolspelers. Ze zijn zo goed op elkaar ingespeeld, vullen elkaar zo goed aan, dat je vanaf minuut 1 met hun meeleeft. Het helpt natuurlijk ook mee dat Berger niet de meest lelijke mannen heeft gecast…Maar het feit dat ze ook nog eens echt goed kunnen spelen, tilt de film voor mij naar een niveau dat veel homo-gerelateerde films niet weten te bereiken.

Berger trekt je mee in een universeel verhaal over liefde, die je op de meest onverwachte plekken, bij de meest onverwachte mensen, zomaar ineens kunt tegen komen. Er is humor, er is spanning en er is ontlading. Een betere combinatie kan ik niet bedenken. En dus kan ik alleen maar concluderen: ga deze film kijken! Je weet niet wat je ziet.